Bohater szczepu Historia szczepu 50-lecie szczepu  55-lecie szczepu  100-lecie ZHP


    

Metodyka
Historia ruchu zuchowego
Kącik majsterkowicza
 

ALBUM ,,ZUCHY - BIAŁE WILKI"

 

      


 Dodano:  18.Kwiecień.2009  Rafał S. (admin.)

Historia ruchu zuchowego
Cz. 1 W gromadzie Wilczków
Cz. 2 Kamykowe zuchy
Cz. 3 Najdroższa Rzeczpospolita!
Cz. 4 Narodziny dzielności



      


 





Historia ruchu zuchowego    

Cz. 1 W gromadzie Wilczków  

„W gromadzie Wilczków"

 
      Kiedy dziś mówimy o harcerstwie mamy również na myśli najmłodszych członków tej organizacji - zuchy. Jednak przed pierwszą Wojną Światową do harcerstwa polskiego mogły należeć jedynie dzieci powyżej dwunastego roku życia. Pierwsze próby stworzenia drużyn zuchowych wzorowanych na angielskich gromadach Wolf Cubs (wilcząt) podjęto tuż przed pierwszą wojną światową.

     W 1914 roku Olga Małkowska założyła w Zakopanem żeńską gromadę „krasnoludków", co w historii ZHP oznaczało moment narodzin polskiego ruchu zuchowego dziewcząt.

      Przystąpiono do opracowania nowego systemu wychowawczego dla najmłodszych członków Związku. Nazwę „zuch" zaproponował w 1917 roku hm. Jan Mauersberger. Jaki miał być zuch? Odważnym, zaradnym i energicznym, ale jednocześnie koleżeńskim i skorym do pomocy młodym człowiekiem, przyszłym harcerzem lub harcerką ZHP.

     Od tego czasu w Polsce powstawały pierwsze gromady Wilcząt. Obrzędowość oparta była na powieści Rudyarda Kiplinga „Księga Dżungli", a dzieci naśladowały odwagę i spryt poznając przygody głównego bohatera książki - Mowgliego. Wilczkiem mógł zostać chłopiec w wieku od 8 do 12 roku życia, na berecie nosił odznakę przynależności do gromady, metalową główkę wilczka. Natomiast ruch zuchowy żeński rozwijał się intensywnie dopiero po 1920 roku. Wtedy też wprowadzono oznaczenia stopni zuchowych, które aktualne są do dnia dzisiejszego. Zuchy - dziewczynki nosiły srebrne gwiazdki nad górną kieszonką mundurka. Również w 1920 roku przyjęto słowa Obietnicy Zuchowej: Obiecuję być dobrym zuchem.

     W 1921 roku odbyły się pierwsze konferencje instruktorek pracujących w gromadach. Do rozwoju żeńskiego ruchu zuchowego przyczyniła się Jadwiga Falkowska. Powołała ona specjalną komisję przy Wydziale Programowym Głównej Kwatery Żeńskiej, która opracowała regulaminy zuchowe, Prawo Zucha, programy gwiazdek a także system sprawności. Z inicjatywy druhny Jadwigi w 1926 roku powstał Wydział Zuchowy Głównej Kwatery Żeńskiej.

     W kolejnych latach ujednolicono regulaminy mundurowe dla dziewczynek - zuchów. I tak dziewczynki nosiły szare mundurki z harcerskimi kołnierzami, a pod szyją wiązały kokardę w kolorze jednolitym dla całej gromady.

     W 1929 roku w harcerskim piśmie „Na Tropie" wydrukowano opowiadanie Aleksandra Kamińskiego „Jak Antek Cwaniak wilczków kształcił". Wybitny harcmistrz przez wiele miesięcy myślał nad dostosowaniem angielskich metod pracy z wilczkami do potrzeb polskich dzieci. Jego koncepcje okazały się najdoskonalsze i w tym samym roku podczas kursów instruktorskich zaczęto na nowo pracę nad metodyką zuchową. Efektem prac było ogłoszenie nowych regulaminów zuchowych dla dziewcząt.

     W 1931 roku zaczęto przekształcać gromady wilcząt w gromady zuchowe chłopców. Wtedy też opracowano tekst Obietnicy Zuchowej i Prawa Zucha oraz dostosowano je do potrzeb gromad. Rok 1931 uważa się za przełomowy w historii chłopięcego ruchu zuchowego.

 

Na podstawie książki Leona Dmytrowskiego „Trzy młodości ruchu zuchowego".
Joanna Czopowicz
www.sloneczko.zuch.org

      


 

Historia ruchu zuchowego       

Cz. 2 Kamykowe zuchy  
               

Lata 1927-34 to czas wzmożonej pracy nad rozwojem ruchu zuchowego. Ważną rolę w tych wydarzeniach odegrał Aleksander Kamiński, wybitny pedagog i wieloletni instruktor harcerski. To on w swoich książkach przedstawił najważniejsze zasady pracy z dziećmi w wieku 7-11 lat. Jakie były zuchy Aleksandra Kamińskiego, o tym przeczytacie w drugim odcinku „Historii ruchu zuchowego" pt.:
 

„Kamykowe zuchy"

      Podczas obradującego w Krakowie w 1931 roku XI Zjazdu Walnego ZHP trwały intensywne prace nad tekstem Obietnicy i Prawa Zuchów, opracowano także próby na gwiazdki i wymagania na sprawności dla chłopców. Już wówczas funkcjonowała metodyka zuchowa opracowana przez Aleksandra Kamińskiego w latach 1927-29. Zachował on „istotne w zabawach wilczęcych formę >> zabawy w coś <<. Tematykę tej zabawy przeniósł na grunt polski i dodał do niej inne ciekawe formy zabawy, takie jak kominek i teatr samorodny." Metodyka zuchowa Aleksandra Kamińskiego opierała się na prostych zabawach nawiązujących do polskich tradycji, a także na nowoczesnej strukturze gromad. To właśnie Kamiński nazwał drużynowego gromady wodzem zuchowym, podzielił gromadę na szóstki, na czele których stali szóstkowi. Według jego założeń „pracą gromad w hufcach kierowali namiestnicy zuchowi, a w chorągwiach - kierownicy wydziałów zuchowych."

      Również wtedy postawiono na szkolenie wodzów gromad. Kursy prowadziła Główna Kwatera Męska. Instruktorzy zuchowi mogli też czerpać pomoc metodyczną z kącika zuchowego, który regularnie ukazywał się w harcerskim wydawnictwie „Na Tropie".

W rozwoju ruchu zuchowego pokładano wielkie nadzieje. Chciano podnieść ilość gromad w chorągwiach tak, by zrównały się z ilością drużyn harcerskich. „Zalecano organizowanie krótkich parodniowych kursów zimowych dla wodzów. Nocne gry, ćwiczenia, nieznane majsterkowanie, tańce, piosenki, stanowiły najważniejszą treść kursów."

       W połowie 1932 roku liczba zuchów wzrosła do 15 tysięcy i stale się zwiększała. W 1933 roku zuchy stanowiły prawie 1/3 ogólnego stanu harcerzy. Oba Wydziały Zuchowe Głównej Kwatery starały się utrzymać taki sam wysoki poziom liczebnościowy poprzez ciągłe udzielanie wodzom i kierownikom zuchowym chorągwi pomocy metodycznych i materiałów do pracy z zuchami.

      Wszystkie założenia metodyki zuchowej zostały zawarte przez Kamińskiego w książce „Antek Cwaniak", która ukazała się w 1932 roku i była niewyczerpanym źródłem pomysłów i inspiracji do zuchowych zabaw. Rok później ukazała się kolejna książka wybitnego harcmistrza: „Książka wodza zuchów". Kamiński ujął w niej całokształt zagadnień metodyki zuchowej. Był to jeden z podstawowych podręczników dla wodza gromady. Wtedy też Główna Kwatera Harcerek wydała podobny podręcznik w opracowaniu zbiorowym pod redakcją Jadwigi Zwolakowskiej pt.: „W gromadzie zuchów". Wielkim sukcesem okazało się otworzenie w 1933 roku pierwszej, stałej Szkoły Instruktorów Zuchowych w Nierodzimiu. Komendantem szkoły został Aleksander Kamiński, pełniący wówczas funkcję kierownika Wydziału Zuchowego Głównej Kwatery Harcerzy. Szkołę ukończyło wielu nauczycieli oraz instruktorów harcerskich, chcących pracować metodyka zuchową.

 
      W 1934 roku Rada Naczelna zatwierdziła jednolity tekst Prawa Zucha, zarówno dla gromad żeńskich jak i męskich:

1. Zuch kocha Boga i Polskę.

2. Zuch jest dzielny.

3. Wszystkim jest z zuchem dobrze.

4. Zuch stara się być coraz lepszy.

Obietnica: Obiecuję być dobrym zuchem I (II, III) gwiazdki. 

     „Aleksander Kamiński należał do instruktorów otwartych, którzy widzieli potrzebę gruntownych zmian w ZHP, dysponował odpowiednią wiedzą i doświadczeniem. I choć pierwszą gromadę Krasnoludków zorganizowała w 1914 roku Olga Małkowska, wzorując się na brytyjskich wilczętach, dopiero Aleksander Kamiński znalazł odpowiednie rozwiązania metodyczne i uczynił z ruchu zuchowego poważną gałąź działalności harcerstwa."
 

Joanna Czopowicz
www.sloneczko.zuch.org 
 

      


 

Historia ruchu zuchowego  

Cz. 3 Najdroższa Rzeczpospolita! 
 

Ruch zuchowy w Polsce rozwijał się coraz prężniej. Z roku na rok wzrastała liczba gromad i w ten sposób pod koniec 1934 roku ruch zuchowy mógł pochwalić się 35000 dziećmi skupionymi w 1209 gromadach! Założenia wychowawcze wypracowane przez polskich instruktorów zuchowych zyskiwały coraz większe uznanie za granicą. Podczas odbywającego się w 1934 roku w Brennej Międzynarodowego Kursu Zuchowego cudzoziemcy po raz pierwszy zapoznali się „z nowymi pomysłami w zakresie pracy zuchowej w Polsce. Oryginalna metoda zuchowa różniła się od wzorów wilczęcych stosowanych w Anglii." Intensywny rozwój zuchowej gałęzi harcerstwa był wzorem dla odradzających się dziecięcych organizacji w innych krajach europejskich.

 

       Do roku 1937 działająca w Nierodzimiu szkoła instruktorów zuchowych wychowała kilkuset zuchmistrzów. W tym czasie by zaspokoić rosnący głód wiedzy drużynowych, wydziały zuchowe przy komendach chorągwi zaczęły wydawać „Wici Zuchowe" - informatory, w których oprócz rozkazów z mianowaniem instruktorów, rejestracjami gromad, znaleźć było można „materiały do gawęd, zabaw i gier zuchowych, do zdobywania sprawności oraz pomysły obrzędów, piosenki i pląsy zuchowe." W wielu pismach harcerskich ukazywały się dodatki zuchowe. I tak w czasopiśmie „Skaut" był „Leśny Duszek", w „Na Tropie" drukowano dodatek dla wodzów pod nazwą „Na tropie zuchów", a od 1937 roku połączono wszystkie dotychczas wydawane materiały metodyczne w samodzielne pismo „Zuch" pod redakcją Zarządu Oddziału Lwowskiego ZHP.

       Cofnijmy się jeszcze wstecz do roku 1935, bo właśnie wtedy ukazał się „Krąg Rady" Aleksandra Kamińskiego, trzecia część tzw. trylogii zuchmistrzowskiej. Książka będąca esejem na temat założeń metodyki i idei zuchowej była jednocześnie podstawowym źródłem wiedzy dla każdego początkującego wodza gromady.

       W latach trzydziestych „harcerstwo stało się najpotężniejszą polską organizacją młodzieży, której wpływ coraz silniej zaznaczał się w życiu społeczeństw i to nie tylko liczbowo, ale przede wszystkim dzięki wszechstronności pracy wychowawczej."

       Na uwagę zasługuje odbywająca się w 1938 roku Międzynarodowa Konferencja Instruktorów Wilczęcych w Gilwell Park (Anglia), w której wzięło udział dziesięciu polskich delegatów. Aleksander Kamiński przewodnicząc zespołowi instruktorów zuchowych opracował kilka referatów i przygotował film obrazujący pracę polskich zuchów. Przygotował też w języku angielskim książkę pod tytułem „Zuchy - Polish Wolff Cubs" będącą streszczeniem poprzednio wydanej w Polsce „Książki wodza zuchów". Prezentacja dorobku polskiego ruchu zuchowego spotkała się po raz kolejny z wielkim zainteresowaniem uczestników konferencji.

       Tymczasem wojna zbliżała się nieuchronnie. Harcerskie lato 1939 roku przebiegało pod znakiem wyczekiwania i niepokoju. Ze względu na ciężka sytuację polityczną utrudnione było organizowanie obozów, dlatego też kandydaci na przyszłych komendantów obozów i kolonii już od kwietnia szkoleni byli do pełnienia swych funkcji. Latem Główne Kwatery harcerek i harcerzy opublikowały specjalne wytyczne dotyczące organizacji obozów. „Było już jasne, że zbliża się wojna. Harcerstwo przygotowywało się do swojej nowej służby."

       „Harcerze! Obejmujecie służbę pogotowia harcerskiego...Każdy staje na wyznaczonym stanowisku. Macie zużyć te umiejętności, które zdobywaliście przez wiele lat harcerskiego życia i harcerskich ćwiczeń(...) Wierzę, że godnie będziecie kontynuować polskie tradycje skautowskiej służby, w której poprzednicy Wasi żadnego trudu ani nawet życia nie szczędzili." To fragment rozkazu naczelnictwa ZHP wydanego 2 września 1939 roku do młodzieży harcerskiej. Już w pierwszych dniach wojny zamordowano w Gdańsku namiestnika zuchowego, Jana Ożdżyńskiego. Wielu wybitnych zuchmistrzów wywieziono i zgładzono w obozach koncentracyjnych. II wojna światowa przerwała wciąż intensywny rozwój i pracę instruktorów na rzecz ruchu zuchowego. Powołani do służby, harcerki i harcerze walczyli z okupantem przelewając swoją krew zarówno w kraju jak i za granicą. Zuchy, które jeszcze przed wybuchem wojny przeszły do drużyn harcerskich mogły wstąpić do „Zawiszy" - ruchu chłopięcego, który miał wychowywać przez walkę. Atmosferę „Zawiszy" powstałej pod koniec 1942 roku kształtowała bogata harcerska obrzędowość, służba pomocnicza, a także gra będąca podstawową treścią programu. Tak dobiegła końca pierwsza młodość ruchu zuchowego.

 

Joanna Czopowicz
www.sloneczko.zuch.org 
 

 

      


 

Historia ruchu zuchowego  

Cz. 4 Narodziny dzielności 


Historię ruchu zuchowego w latach 1944-56 Leon Dmytrowski określił jako „drugą młodość" zuchowej gałęzi harcerstwa. Po wojnie zaczęły powstawać liczne drużyny harcerskie i zuchowe. Zakładali je zarówno doświadczeni instruktorzy zuchowi jak i nauczyciele oraz harcerze, którzy przed wojną sami należeli do drużyn zuchowych.


Historia ruchu zuchowego cz.4

„Narodziny dzielności"

 

Pod koniec 1945 roku, 30 grudnia zalegalizowano Główne Kwatery Harcerek i Harcerzy. Jednocześnie powołano Tymczasową Naczelną Radę Harcerską, która skupiała członków różnych organizacji młodzieżowych. Już na początku 1945 roku opracowano nowe teksty Prawa Harcerskiego i Przyrzeczenia, zaczęto drukować nowe pismo - „Życie Harcerskie". Mimo tych działań wciąż brakowało dobrze wyszkolonej kadry zuchowej. Pierwszy Kurs Namiestników Zuchowych odbył się w Łodzi w dniach 17-28 lipca 1945 roku. Jednym z prowadzących zajęcia był Aleksander Kamiński. Zmieniono wówczas nazewnictwo związane z zuchami. Odtąd przywrócono określenia z 1938 roku - drużyna zuchowa i drużynowy zuchowy. W chorągwiach pracą instruktorów zuchowych kierował kierownik wydziału zuchów, w hufcach natomiast kierował namiestnik zuchowy. Pod koniec 1945 roku, w Luborzycy zorganizowano Ogólnopolską Konferencję Instruktorską, wynikiem której było m.in. zrezygnowanie z dotychczasowej odznaki zuchowej - „wilczka".

 

Wydział Zuchowy Głównej Kwatery Harcerzy wprowadził w 1946 roku nowe podziały w funkcjach pełnionych przez zuchmistrzów: drużynowy zuchów, instruktor zuchowy, a także harcmistrz pracujący w ruchu zuchowym. Wydział opracował także nowe regulaminy sprawności zuchowych, które od tej pory dostosowane były do potrzeb pracy wychowawczej w Polsce Ludowej. W ciągu kolejnych dwóch lat zespół instruktorski zajął się aktualizacją i weryfikacją treści Prawa i Obietnicy, a także opracował nowe wymagania na zuchowe gwiazdki.

 

W 1946 roku ukazało się czwarte wydanie „Książki wodza zuchów" A. Kamińskiego. Uzupełniono w niej nowe nazewnictwo oraz uaktualniono teksty Prawa i Obietnicy Zuchów. Czteropunktowe Prawo Zucha przetrwało do 1949 roku jednak słowo „Bóg" używano jedynie nieoficjalnie:

1. Zuch kocha Boga i Polskę.

2. Zuch jest dzielny.

3. Wszystkim jest z zuchem dobrze.

4. Zuch stara się być coraz lepszy.

 

Od 1947 roku instruktorzy przystąpili do wzmożonej pracy nad tekstami piosenek zuchowych. Powstały wówczas teksty znane do dzisiaj takie jak: „Dzielny, odważny zuch" czy „Polski zuch". Nowy, 1948 rok przyniósł kolejne zmiany. Połączono obie Główne Kwatery Harcerek i Harcerzy w jedną. Powstały wówczas Związek Młodzieży Polskiej skutecznie dążył do ograniczenia samodzielności ZHP. W 1949 roku struktury ZHP próbowano dostosować do radzieckich „Pionierów". Opracowano nowe projekty Prawa i Przyrzeczenia, wprowadzono nową odznakę zuchów - słoneczko w trójkącie. W kolejnych latach powołano Organizację Harcerską, w której ruch zuchowy nie miał możliwości dalszego rozwoju.

 

Joanna Czopowicz

--------------------

Na podstawie książki L. Dmytrowskiego „Trzy młodości ruchu zuchowego".
"Narodziny dzielności" - tytuł książki A. Kamińskiego zawierającej zbiór gawęd harcerskich, wydanej po raz pierwszy w Warszawie w 1947 roku przez wydawnictwo Oficyna Księgarska.

      


 

 Dodano:  17.Kwiecień.2009  Rafał S. (admin.)
 

Metodyka
Kim są zuchy ?
Prawo i obietnica zucha
Gwiazdki
Sprawności
Mundur
Znaczek Zucha
 

      




 
Dodano:  17.Kwiecień.2009  Rafał S. (admin.)       
 
 Kim są zuchy?   
 
Zuchy
ZUCHY to dzieci w wieku 6-10 lat

Opis metodyki zuchowej
Wstęp
Charakterystyczną formą aktywności zuchów jest zabawa w kogoś lub w coś - realizowana zespołowo przez zdobywanie sprawności oraz podczas zbiórek pojedynczych gromady. Animatorem zabawy jest wódz zuchowy - drużynowa/drużynowy.
Funkcjonowanie elementów metody harcerskiej 
Ø       Prawo i Obietnica Zucha
Prawo i Obietnica Zucha to fundamenty pracy instruktora z zuchami. Z nich wynikają cele wychowawcze.
Zuchy przyjmują Prawo wprost. Zapisy Prawa i Obietnicy Zucha są niekwestionowane, rozumiejąc Prawo i Obietnicę zuchy dążą do postępowania zgodnego z zapisami.
Szczególnym okresem, w pracy gromady, zapoznawania zucha z Prawem i Obietnicą, są zbiórki "pierwszego miesiąca".

Ø       System małych grup 

System małych grup realizowany jest przez podział na szóstki, wykorzystywany przy organizowaniu zabawy. Szóstki realizują powierzone im zadania w trakcie zbiórki gromady. Koedukacja nie występuje w szóstkach.

Ø       Uczenie w działaniu
Charakterystyczną formą aktywności zuchowej jest zabawa w kogoś lub w coś. Zuchowa zabawa w naturalny sposób kształtuje charakter dziecka i rozwija jego umiejętności.

Ø       Stale doskonalony i pobudzający do rozwoju program
Program pracy gromady powinien odpowiadać na specyficzną dla tego wieku ciekawość otaczającego świata oraz krótką koncentracją na jednym temacie.
Program pracy gromady uwzględnia przede wszystkim:
-          potrzeby zuchów,
-          programy sprawności zespołowych i indywidualnych,
-          zadania gwiazdek zuchowych.
Program jest tworzony przez drużynowego i przybocznych, którzy są również odpowiedzialni za jego realizację.
Instrumenty metodyczne
Ø       Gwiazdki zuchowe
Zuchy realizują zadania gwiazdki na zbiórkach, w domu i w szkole. Drużynowy wraz
z przybocznymi motywują i wspierają zucha w wykonywaniu zadań, nadzorują ich realizację, przy aktywnym wsparciu rodziców. Dla zapewnienia pełnego rozwoju stosowany jest system trzech gwiazdek:
I gwiazdka - zuch ochoczy,
II gwiazdka - zuch sprawny,
III gwiazdka - zuch gospodarny.

Ø       Sprawności indywidualne - zdobywane indywidualnie wspierają rozwój zucha
w zakresie samodzielnego podejmowania działań w określonej, wybranej przez niego dziedzinie. Zadania realizowane są na zbiórce i poza nią. Zdobywanie sprawności indywidualnych jest koordynowane przez drużynowego lub przybocznego.

Ø       Sprawności zespołowe - realizowane są przez całą gromadę jednocześnie w trakcie cyklu kilku zbiórek. Sprawności te uczą współpracy w grupie rówieśniczej i umożliwiają poznanie przez zucha otaczającego świata.
Działanie gromady
Ø       Zorganizowanie do działania
Gromada pracuje całością w formie systematycznych zbiórek. Szóstki nie organizują samodzielnych zbiórek, podział na szóstki funkcjonuje jedynie podczas zbiórki gromady. Charakterystycznym elementem zbiórek gromady jest krąg rady. Tu zapadają decyzje dotyczące życia gromady, rozstrzygane są wszelkie sytuacje konfliktowe. Każde dziecko ma wówczas prawo głosu.

Ø       Rola drużynowego
Drużynowy jest wodzem w zabawie, inspiruje ją, koordynuje jej przebieg, ale też aktywnie
w niej uczestniczy.
Drużynowy dba o rozwój przybocznych i wychowuje następcę.

Ø       Charakterystyczne formy pracy
W pracy gromady rozróżnia się następując rodzaje zbiórek: normalne, kominek, turniej, wycieczka.
Podstawowymi formami pracy w gromadzie zuchowej są: zabawa tematyczna, zwiad zuchowy, gawęda, piosenka i pląs, zuchowe zwyczaje, obrzędy i tajemnice, majsterka, zuchowy teatr, pożyteczne prace, gry i ćwiczenia.
 
Formą letniej działalności gromady jest kolonia zuchowa. Kolonię przygotowuje drużynowy wraz z przybocznymi. Zuchy nie włączają się w organizację kolonii.


Fragment Uchwały nr 24/XXXII Rady Naczelnej ZHP z dnia 1 marca 2003 r. w sprawie opisu metodyk poszczególnych grup.


       


 


Dodano:  3.Maj.2009  Rafał S. (admin.)   

Gwiazdki


„WSZYSTKO O GWIAZDKACH”


         GWIAZDKI ZUCHOWE to program osiągnięcia przez zuchy określonego etapu rozwoju, przygotowującego do podjęcia zadań odpowiadających nazwie gwiazdki. Gwiazdki zuchowe wspierają rozwój intelektualny, duchowy, fizyczny i społeczny zucha. Gwiazdki jako ważny element metodyki zuchowej pomagają drużynowemu w:

  1. wyrobieniu u zuchów umiejętności pracy nad sobą,
  2. kształtowaniu nawyków życzliwego współżycia w grupie rówieśników,
  3. kształtowaniu pojęcia mówiącego o znaczeniu człowieka w środowisku naturalnym,
  4. rozwijaniu potrzeb społecznych dziecka,
  5. konstruowaniu programu pracy.


        Wyprzedzając uwagi, które nasuną się po analizie proponowanego programu gwiazdek, zaznaczamy, że zdobywanie gwiazdek nie odbywa się w systemie rocznym, tzn. zuch może zdobyć kolejną gwiazdkę po dokładnym wypełnieniu wszystkich wymagań programu poprzedniej gwiazdki. Dlatego uważamy, że należy odejść od ujednolicenia czasu przyznawania gwiazdek, uzależniając to od możliwości zucha. 

           Zmiany w punktach programu poszczególnych gwiazdek nie są spowodowane obniżeniem wymagań w stosunku do zucha, który je realizuje, lecz ujednoliceniem zakresu tematycznego z uwzględnieniem gradacji treści poszczególnych gwiazdek.

        Kolejną sprawa, na którą należy zwrócić uwagę, jest ukierunkowanie działań zucha tak, aby więcej wiadomości i umiejętności zdobywał przez samodzielną pracę.

         Jedynym wymogiem, który zuch musi spełnić przed przystąpieniem do zdobywania gwiazdki, jest poznanie i zrozumienie Prawa Zucha oraz złożenie Obietnicy. Bo przecież jak można przystąpić do pracy nie mając żadnego kierunkowskazu i nie będąc pełnoprawnym członkiem Związku Harcerstwa Polskiego, w którym jest tak dużo możliwości działania.

  • Drużynowy w swoim planie pracy powinien umieścić te sprawności, które pomogą dzieciom w realizacji programu danej gwiazdki! 
  • Drużynowy powinien jeszcze pamiętać o tym, aby w Kręgu Rady uroczyście wręczyć zuchom gwiazdki, po powtórzeniu przez nie słów Obietnicy Zuchowej. Taki ważny fakt oczywiście trzeba uwiecznić w Księdze Gromady i przede wszystkim w Książeczce Zucha.
  • Drużynowy nie powinien narzucać zuchom zadań i łączyć spraw zuchowych ze szkolnymi, ale raczej stwarzać możliwości bycia dobrymi i uczciwymi ludźmi. To są najlepsze i najbardziej skuteczne metody pracy z dziećmi – dawanie im szansy pełnego i twórczego rozwoju! Nie należy „podnosić poprzeczki”, ale trzeba pozwolić zuchom „wspinać się po drabinie”! Jeśli „spadną” – drużynowy powinien „podać rękę” i „przystawić niższą drabinkę”. Po prostu – pamiętajmy o tym, aby wymagania dopasowywać do możliwości zuchów!
  • Drużynowy jako wychowawca musi najpierw sam się nauczyć przekształcać program na zadania i wiedzieć – co to oznacza.
  • Przy formułowaniu zadań dla zuchów, drużynowy musi uwzględnić ich potrzeby, zainteresowania i umiejętności.
  • Drużynowy powinien tak organizować zbiórki, aby dzieci w różnym czasie (zgodnie ze swoimi możliwościami) realizowały zadania.
  • Drużynowy nie może stwarzać takich sytuacji, w których zuch realizuje wszystkie zadania jednocześnie.
  • Drużynowy powinien być konsekwentny i demokratyczny w sposobiezaliczania i przyznawania gwiazdek.
  • Nie można dzieciom organizować „harcerskiego biegu na gwiazdkę”. Należy raczej wymyślić i zrealizować super sposób na sprawdzenie, by wszystkie zuchy brały w nim aktywny udział. Te, które „zaliczają”, są na „egzaminie”. Te, które realizują zadania innej gwiazdki, pomagają drużynowemu, a jego przyboczni wtajemniczają „żółtodziobów” w tajniki Prawa Zucha! To jest do zrobienia, trzeba tylko trochę wysiłku!
  • Drużynowy powinien w Kręgu Rady omówić wszystko to, co się wiąże z zaliczaniem zadań.
     

PROGRAM GWIAZDEK

            Program gwiazdek przeznaczony jest dla drużynowego. Dla zuchów są zadania, w których ułożeniu i realizacji pomaga drużynowy.

* ZUCH OCHOCZY

1. Złożyłem Obietnicę Zuchową. Dbam o swój mundur. Ochoczo biorę udział w zbiórkach gromady.
2. Chętnie służę radą i pomocą wszystkim, którzy tego potrzebują. Stale pomagam w pracach domowych.
3. Brałem udział w wycieczce lub innej formie turystycznej.
4. Znam symbole narodowe, hymn mojej Ojczyzny i potrafię godnie zachować się w sytuacjach, kiedy są używane.


** ZUCH SPRAWNY

1. Jestem dla innych przykładem dobrego zucha. Ważne sprawy gromady i swoje potrafię omówić i załatwić w Kręgu Rady.
2. Potrafię zaplanować swój dzień, znajdując czas na naukę, zabawę i pracę domową. Wykonałem (-am) pożyteczną pracę dla domu rodzinnego.
3. Zorganizowałem (-am) gry i zabawy dla kolegów samodzielnie lub z szóstką. Aktywnie spędziłem (-am) ferie zimowe (w jednej formie).
4. Zdobyłem (-am) najważniejsze wiadomości związane z historią mojej miejscowości.


*** ZUCH GOSPODARNY

1. Zorganizowałem (-am) wraz z gromadą akcję gospodarczą, która przyczyniła się do wzbogacenia majątku gromady.
2. Nawiązałem (-am) kontakt z harcerzami i dowiedziałem (-am) się, jak można zostać harcerzem. Wykonałem (-am) z nimi pożyteczną pracę dla środowiska.
3. Zdobyłem (-am) odznakę „Siedmiomilowe buty” lub uczestniczyłem (-am) w harcerskiej formie wypoczynku.
4. Znam obrzędy i zwyczaje drużyny harcerskiej, z którą nawiązałem (-am) kontakt. Wiem, kto jest bohaterem tej drużyny i szczepu, w którym ona działa.

          Aby pomóc drużynowym i zuchom w zdobywaniu gwiazdek, zostały opracowane książeczki dla poszczególnych gwiazdek.



Załącznik nr 1
do Rozkazu Naczelnika ZHP L. 10/94 z 25 września 1994 r. 
 

       


Dodano:  3.Maj.2009  Rafał S. (admin.)   

Sprawności

REGULANIM SPRAWNOŚCI ZUCHOWYCH

I. Sprawność zuchowa to określone programem umiejętności i pożądane zachowania przeżyte w zabawie.

1. Zespołowe zdobywanie sprawności to aktywne uczestnictwo w zabawach gromady. Indywidualne zdobywanie sprawności to samodzielne podejmowanie działań w określonej dziedzinie. Zdobywanie sprawności służy ujawnianiu i rozwijaniu uzdolnień zuchów, uczy rzetelności w zabawie, umożliwia poznanie otaczającego świata i ćwiczenie pożytecznych w życiu umiejętności.

2. Program sprawności zdobywanej zespołowo to zbiór pomysłów do zabaw z zuchami, który składa się z trzech części:
– zestawu zadań objętych tematem sprawności zapisanych w formie zabaw i skierowanych do zucha,
– zbioru podpowiedzi dla drużynowego, które pomogą mu:

* dostrzec walory wychowawcze proponowanych zabaw,
* modyfikować wymagania objęte tematem sprawności w zależności od pory roku, charakteru i możliwości gromady,

– podstawowej bibliografii dotyczącej tematu sprawności.

3. Program sprawności zdobywanej indywidualnie to zbiór:
– proponowanych działań do samodzielnej realizacji przez zucha,
– podpowiedzi dla drużynowego, które zawierają propozycje:

* możliwości włączenia samodzielnych działań zucha do zabaw gromady,
* sposobów oceny (kontroli) przebiegu realizacji podjętych przez zucha działań,
* dalszego wspierania rozwoju zainteresowań zucha.

4. Pakiet zabaw zawartych w programie sprawności powinien sprzyjać:
– rozwojowi fizycznemu,
– rozwojowi umysłowemu,
– rozwojowi społecznemu,
– rozwojowi duchowemu każdego zucha.

Wpływ ten może być rezultatem zarówno sposobu podejścia do zabawy i jej
organizacji, jak również samej treści zabawy.

II. Tryb zdobywania sprawności zuchowych

1. Zespołowe zdobycie sprawności polega na aktywnym udziale zucha w zabawach gromady. W zdobywaniu sprawności należy uwzględnić:
– podjęcie w Kręgu Rady decyzji o tym, w co się będziemy bawić, czyli o wyborze sprawności,
– wspólną zabawę wynikającą z programu danej sprawności,
– wspólną zabawę z wykorzystaniem umiejętności i istotnych elementów zbiórek, które umożliwiają podsumowanie cyklu i podjęcie decyzji o przyznaniu sprawności,
– indywidualne przyznanie sprawności każdemu zuchowi. Decydują o tym wszystkie zuchy wraz z przybocznymi i drużynowym w Kręgu Rady,
– obrzędowe nadanie sprawności połączone z wręczeniem znaczka sprawności.

2. Indywidualne zdobycie sprawności polega na zrealizowaniu wybranych przez zucha działań oraz prezentacji w trakcie zbiórki wybranych wspólnie z drużynowym efektów tych działań. W indywidualnym zdobywaniu sprawności należy uwzględnić:
– wybrane przez zucha sprawności i wspólne ustalenie z drużynowym lub przybocznym zadań wynikających z jej programu,
– wykonanie ustalonych zadań. Realizacja tych zadań jest wspierana przez drużynowego lub przybocznego w zależności od potrzeb zucha,
– prezentację na zbiórce wybranych wspólnie z drużynowym zadań i podjęcie wspólnej decyzji w Kręgu Rady o przyznaniu sprawności.

3. Sprawności można zdobywać zespołowo lub indywidualnie pamiętając o dostosowaniu programu do przyjętego sposobu realizacji.

4. Dziecko wstępujące do gromady uczestniczy w zdobywaniu sprawności i może ją mieć przyznaną przed złożeniem Obietnicy.

III. Zasady ogólne

1.
Podstawowy zestaw programów sprawności ogłasza Naczelnik ZHP.
Programy sprawności występują w dwóch grupach:
– realizowanych zespołowo,
– realizowanych indywidualnie.

2. Zdobycie sprawności potwierdzane jest w książeczce zucha oraz naszyciem znaczka sprawności na mundurze.

3. Drużynowi, kręgi, namiestnictwa mogą tworzyć programy nowych sprawności wraz ze znakiem graficznym. W celu upowszechniania programy tych sprawności po zatwierdzeniu w komendzie hufca należy przesłać do Głównej Kwatery ZHP. 

Załącznik nr 2
do Rozkazu Naczelnika ZHP L. 10/94 z 25 września 1994 r.
 

        


Dodano:  3.Maj.2009  Rafał S. (admin.)      


Mundur
 

Zuchy - dziewczęta

Mundur zuchowy dziewcząt składa się z:

1. Koszula mundurowa żeńska (szara) wg wzorów ZHP.
2. Spódnica (szara), spodenki (szare lub czarne) lub długie spodnie wg wzorów ZHP. Kolor spodni i spodenek jednolity dla dziewcząt w gromadzie. Dopuszcza się noszenie innych długich spodni oliwkowych, czarnych lub granatowych (o jednolitej barwie), jednolicie w całej gromadzie,
3. Pas harcerski parciany (czarny) lub skórzany według wzoru ZHP. Typ pasa jednolity w całej gromadzie.
4. Chusta w kolorze ustalonym przez gromadę.
5. Do krótkich spodenek opcjonalnie skarpety lub getry, w kolorze ustalonym przez gromadę.
6. Kapelusz zuchowy lub czapka zuchowa wg wzorów ZHP, w kolorze wybranym przez gromadę. Nakrycie głowy nie jest obowiązkowe - jednolicie w całej gromadzie. 
                      

 

 


 











Zuchy - chłopcy


Mundur zuchowy chłopców składa się z:

1. Koszula mundurowa męska (zielona) według wzorów ZHP,
2. Spodenki (zielone) lub długie spodnie (zielone, lub czarne) wg wzorów ZHP. Kolor spodni i spodenek jednolity dla chłopców w gromadzie. Dopuszcza się noszenie innych długich spodni oliwkowych, czarnych lub granatowych (o jednolitej barwie) jednolicie w całej gromadzie,
3. Pas harcerski parciany (zielony) lub skórzany według wzoru ZHP. Typ pasa jednolity w całej gromadzie.
4. Chusta w kolorze ustalonym przez gromadę.
5. Do krótkich spodenek opcjonalnie skarpety lub getry, w kolorze ustalonym przez gromadę.
6. Czapka zuchowa wg wzorów ZHP, w kolorze wybranym przez gromadę. Nakrycie głowy nie jest obowiązkowe - jednolicie w całej gromadzie.




Rozmieszczenie odznak i oznak na mundurze

  

2. Prawy rękaw

2.3 Oznaczenia sprawności.
(...) Oznaką sprawności zuchowych jest trójkąt równoboczny o boku 3,5 cm. Wzory sprawności określają: (...) regulamin sprawności zuchowych.

3. Prawa kieszeń

3.3 Plakietki okolicznościowe w formie paska
3.4 Pozostałe odznaki
3.5 Plakietki okolicznościowe

3.6 Odznaki noszone na pasku:
a. Znaczek zucha
Znaczek zucha na pasku noszony jest przez instruktorów pracujących z zuchami.

4. Lewa kieszeń

4.1 Odznaka organizacyjna
c. Znaczek zucha,
Znaczek zucha noszony jest przez zuchy po złożeniu Obietnicy Zucha. Po przejściu do drużyny harcerskiej można nosić znaczek zucha jako odznakę pamiątkową na prawej patce kieszeni.

4.5 Logo ZHP i flaga Polski

4.6 Plakietka WOSM/WAGGGS/ISGF
Plakietki WOSM noszone są przez zuchy - chłopców, harcerzy, harcerzy starszych, wędrowników i instruktorów. Plakietki WAGGGS noszone są przez zuchy - dziewczynki, harcerki, harcerki starsze, wędrowniczki i instruktorki.

4.7 Gwiazdki zuchowe

5. Lewy rękaw

5.1 Oznaki środowiska, herb miasta, oznaczenie funkcji szóstkowego w gromadzie zuchowej


2. Załączniki

5. Wzór oznaczeń stopni zuchowych

                                                         

Wyciąg z Regulaminu mundurowego Związku Harcerstwa Polskiego



Uchwała nr 209/2005
Głównej Kwatery Związku Harcerstwa Polskiego
w sprawie Regulaminu mundurowego ZHP
z dnia 15 listopada 2005 r. 

 

        


Dodano:  17.Kwiecień.2009  Rafał S. (admin.)     

Znaczek Zucha:   
 
SŁOŃCE - oznacza radość.
PROMIENIE SŁONECZNE - to gotowość służenia i niesienia pomocy innym, świecenie przykładem i oddziaływanie na nich.
NIEBO - pogoda ducha.
ORZEŁ - odwaga, męstwo i dzielność, jakimi powinien wykazywać się Zuch.
NAPIS "ZUCH" - określa przynależność do ZHP

KLIKNIJ - Kolorowy Znaczek Zucha do pobrania w formacie JPG.

       


 



Dodano:  29.Maryec.2009  Rafał S. (admin.)      

Prawo i obietnica zucha  

      
 
W czasie przynależności zucha do gromady odbywa się proces wychowawczy, w którym kształtujemy młody charakter. Budujemy hierarchię celów i wartości, które pozwolą świadomie wybrać dobro, przyjąć odpowiedzialność za siebie, za innych, za swoje zadania w dorosłym społeczeństwie. Wymagania stawiane zuchom powinny być wysokie, ale zawsze wyprzedzane przez wymagania, jakie drużynowy stawia samemu sobie.

Kierunek wychowania najmłodszej grupy wiekowej w ruchu harcerskim wytycza Prawo Zucha. Zgodnie z porównaniem Aleksandra Kamińskiego jest ono kompasem zuchmistrza - kapitana okrętu, na który wsiadają młodzi ludzie z nadzieją, że zostaną dowiezieni do celu. Tym celem jest ukształtowanie młodego człowieka na odpowiedzialnego obywatela kształtującego życie swej rodziny, społeczności lokalnej, całego społeczeństwa, człowieka wielostronnie rozwiniętego duchowo, intelektualnie, społecznie i fizycznie.

Zuch kocha Boga i Polskę - pierwszy punkt Prawa Zucha ma szeroki, uniwersalny i ogólnoludzki wymiar. Przede wszystkim zuch ma umieć kochać. Akceptować siebie, świat, swoje otoczenie. Szanować osobowość i odmienność innych. Oznacza to szacunek dla godności i wolności drugiego człowieka. Znaczy to również, że zuch nie myśli tylko o sobie, ale żyje także dla innych - dla rodziców, rodziny, społeczeństwa. Zna i szanuje tradycję, kultywuje wartości.

Zuch kocha Boga oznacza, że umie szanować wszystkie wartości dane człowiekowi jako wyposażenie na drogę życia: zasady moralne, poczucie dobra, piękna, a przede wszystkim dar miłości. Prawda, dobro, sprawiedliwość, wolność, miłość, przyjaźń i braterstwo, wiara i nadzieja to jakby szczeble wartości duchowych człowieka, po których powinien się on wspinać, aby drabinę swego życia przejść godnie, użytecznie i z sensem. Jest to akceptacja podstawowego prawa postępowania moralnego człowieka ukazanego w Dekalogu. Ten duchowy aspekt osobowości jest integralną częścią życia każdego człowieka bez względu na jego wyznanie, bądź jego brak. Mimo zróżnicowania postaw, wynikających z odmienności poglądów i przekonań religijnych, istnieje w każdym człowieku zgodne i jednoznaczne poczucie tego, czym jest prawość - nikt też nie odmawia sobie prawa do rozgraniczania tego, co jest dobre, od tego, co złe czy niewłaściwe. Jak pisał Andrzej Małkowski: (...) Jeśli ktoś ma wątpliwości dogmatyczne, jedyną rzeczą, której będziemy odeń w harcerstwie wymagali, jest owa religijność dawnego Rzymianina: uczciwość, pracowitość, obowiązkowość. Chodzi tu o kształcenie charakteru i wychowanie człowieka w zgodzie z kanonem podstawowych zasad moralnych.

Kochać Polskę to znaczy budować poczucie więzi i wspólnoty z rodziną, kolegami ze szkoły, wsią, osiedlem, miastem, wreszcie z wszystkimi mieszkającymi w Polsce, których łączy wspólnota tradycji, kultury, historii i języka. Budowanie patriotyzmu zucha rozpoczyna się od rodziny, przez szkołę, miejsce zamieszkania aż do solidarności z Polakami na całym świecie. Kochać Polskę to znaczy uczestniczyć w życiu mojego kraju, ucząc się być obywatelem, poznając swoje prawa i powinności obywatelskie oraz zasady demokracji. Polska to kraj, w którym zuch mieszka, którego twórcami są jego dziadowie i ojcowie. To napawa dumą. Kochać Polskę to znaczy dążyć do tego, by być człowiekiem wartościowym, a więc mądrym i silnym, zdrowym, wrażliwym na krzywdę drugiego człowieka, dbającym o środowisko naturalne, szanującym tradycje, prawo i praworządność. Kształtowanie poczucia więzi i wspólnoty ogólnoludzkiej przy jednoczesnym przywiązaniu do własnej tradycji i kultury narodowej - oto zadanie dla drużynowego.

Zuch jest dzielny, czyli odznacza się odwagą, jest zaradny i wytrzymały. Dzielność to zespół cech, w których zamyka się sens zuchowego oddziaływania. Dzielność jest synonimem słowa zuch. Ten punkt Prawa Zucha jest punktem wyjścia na drodze do zrozumienia idei metodyki zuchowej. Dzielność oznacza siłę zewnętrzną i wewnętrzną chłopca i dziewczynki w gromadzie. Zuch dzielny jest sprawny fizycznie, zręczny, odporny, ale też jest prawy, umie przyznać się do złych postępków, nie boi się odpowiedzialności. Można na niego zawsze liczyć. Nie jest tchórzem. Gromada darzy go przyjaźnią, a zuch swoim zachowaniem oddziałuje na innych, motywuje do pracy nad sobą, do pokonywania strachu, ale też do dyscypliny wewnętrznej i opanowania. Świadome ukierunkowanie przez drużynowego na wybór celu i wartości pojęcia dzielności może i powinno stanowić grunt, płaszczyznę dla pozostałych punktów Prawa Zucha. Dzielności jako cecha w pełni określa sylwetkę zucha, jest też swoistą interpretacją etosu zuchowego.

Zuch mówi prawdę, gdyż nie musi kłamać, nie chce kłamać i nie kłamie. Kłamstwo obciąża, zasmuca, niepokoi. Ponieważ zuch jest dzielny brzydzi się kłamstwem, nie wprowadza nikogo w błąd, nie mówi niczego, co jest niezgodne z rzeczywistością i z jego sumieniem. Zuch dotrzymuje danego słowa. Jest w pełni odpowiedzialny za swoje słowa, zasługuje na zaufanie.

Zuch pamięta o swoich obowiązkach, bo jest przekonany, że czyni dobro; dla zucha to niezwykle ważna sprawa. Choćby obowiązków było wiele, ze wszystkich się wywiąże. Wykonywanie obowiązków, które należą do zucha cieszy rodziców, nauczycieli, kolegów. To daje przyjemność, radość. Można czuć się szczęśliwym. Zuch pomaga rodzicom, potrafi utrzymać porządek, jest obowiązkowy w nauce, opiekuje się roślinami w domu, nie niszczy tych w parku i w lesie, dba o zwierzęta. Zuch jest słowny i punktualny. Jest posłuszny i karny. Nie siedzi godzinami przed telewizorem lub przy komputerze, bo wie, że wszystko ma swoje miejsce i swój czas. Dba o zdrowie. Stara się być rzetelny we wszystkim, co robi.

Wszystkim jest z zuchem dobrze, bo kto nie potrafi kochać siebie, innych ludzi, zwierząt, dbać o rzeczy - żyje w osamotnieniu. Jedynie człowiek, który ma poczucie własnej wartości i pozytywny stosunek do świata, może kochać innych, nieść chętną pomoc, wzbudzać sympatię, spełniać dobre uczynki. Z zuchem wszystkim jest dobrze, bo jest dzielny, wywiązuje się z obowiązków. Potrafi być czuły i spolegliwy, opiekuńczy dla młodszego rodzeństwa, sprawiedliwy i pogodny. Znaczy to również, że dążąc do realizacji własnych celów nie przeszkadza innym, nie potępia nikogo. Nie sprawia przykrości innym. Jest dobrze z nim wszystkim, którzy są wokół, nie narzeka, jest uśmiechnięty. Nie tylko ludziom z jego otoczenia jest dobrze, również zwierzętom, roślinom i rzeczom. Jak pisał Aleksander Kamiński: dobrze być powinno z tobą siostrze, matce, Marcinowej(...), psu, kwiatu doniczkowemu i krzakowi bzu rozkwitającemu na wiosnę, twoim sankom i sankom twoich kolegów. Nawet twoje rękawiczki powinny się czuć dobrze u ciebie i nie powinny być poniewierane, a natychmiast w razie rozdarcia zeszyte.

Zuch stara się być coraz lepszy - każdego dnia, we wszystkim, co robi. Ciągłe dążenie wzwyż, podporządkowanie wartościom zapisanym w Prawie i Obietnicy Zucha pozwala budować wspólnotę myśli i działań, szukać prawdy o świecie, życiu, o nas samych, znajdować sens życia.
Zawarte w Prawie Zucha reguły powinny być rozumiane w możliwie najgłębszy sposób. Mają też być rodzajem dyscypliny, którą każdy zastosuje do siebie indywidualnie.

"Obiecuję być dobrym zuchem, zawsze przestrzegać Prawa Zucha", to najważniejsze słowa, które zuch wypowiada dobrowolnie w czasie przynależności do gromady. Rotę Obietnicy powtarza się trzykrotnie, gdy zuch doskonaląc swoje umiejętności i zdobywając wyższe stopnie wtajemniczenia otrzymuje kolejne gwiazdki. Może to być dla niektórych początkujących drużynowych niezrozumiałe, dlaczego od zuchów wymaga się powtarzania Obietnicy, podczas gdy Przyrzeczenie Harcerskie składa się tylko raz.

Zuch ma pamięć specyficzną, co wynika z właściwości psychicznych tego wieku i zdarza mu się zapomnieć o tym, co obiecał. Zatem kilkakrotne powtarzanie Obietnicy - i to w sposób uroczysty - umacnia postanowienie, utrwala je. Przez wypowiedzenie obiecuję być dobrym zuchem ochoczym a potem sprawnym i gospodarnym pogłębiamy wolę dziecka w doskonaleniu się, tym bardziej że każda następna obietnica nie jest dosłownym powtórzeniem tej pierwszej roty, lecz wyraża jakiś postęp, krok naprzód w wychowaniu zucha.

Idee i wartości zapisane w Prawie Zucha i potwierdzone Obietnicą, obejmują najważniejsze kierunki aktywności dziecka, przedmioty dążeń i źródła głębokiej radości i satysfakcji. Zuch może im służyć, bronić ich, dawać świadectwo swoim postępowaniem. Zuch przed własnym sumieniem odpowiada za przestrzeganie dobrowolnie przez siebie złożonej obietnicy. Woli jej dotrzymania zuch ma dowodzić swoim zachowaniem, nauką, zabawą, pracą.

 
      


 

Dodano:  21.Kwiecień.2009  Rafał S. (admin.) 

 Kącik majsterkowicza

 

Kwiaty Zuchowa kuchnia W Pałacyku Twórczości Różne techniki plastyczne Inne majsterki  Majsterki zimowe  Majsterki bożonarodzeniowe Majsterki karnawałowe

Majsterki 
 walentynkowe 

Majsterki wielkanocne
Kwiaty z pasków Galaretkowe akwarium Teatr na stole Techniki plastyczne w majsterce zuchowej Tangram  Bałwanki z pasków  Rolkowe Mikołaje  Robimy maski Serce - zakładka  Jajokształtne
dekoracje
Kwiatoludzie   Latający dywan  (papierowe tkanie)   Skrzynia na skarby    Kartki świąteczne  Maski karnawałowe    Ozdabianie jajek
Kwiaty z kółek   Lampa Alladyna    Groźny kowboj    Ozdoby choinkowe      Palmy wielkanocne
Kwiaty origami   Wakacyjna orkiestra   Klaun Prima Aprilisowy         Wielkanocne witraż
Inne kwiaty   Encyklopedia bajkowych stworów   Niebo na wieszaku          
        Instrumenty muzyczne - pomysły          


      
 


 

 

 

Kwiaty z pasków     

 
KWIATY

Technika: paski z papieru

 

Do wykonania kwiatów potrzebny jest:

kolorowy papier xero pocięty na paski szerokości np. 0,8 - 1 cm,
klej w sztyfcie,
 klej wikol,
okrągłe pudełko po serkach np. Hochland lub małe pudełko po czekoladkach (dobrze gdy jest z grubszym brzegiem).




 

         Pocięte paski możemy łączyć na różne sposoby. Smarujemy koniec paska klejem w sztyfcie i dociskamy do miejsca, do którego chcemy go przykleić. Na rysunkach znajduje się kilka przykładów różnorodnych złożeń i sposobów sklejania. Można też doklejać paski wywinięte (zakręcone) na nożyczkach. Od pomysłowości, inwencji zależy czy będzie to bukiet jednorodnych kwiatów w gamie odcieni jednego koloru, czy różne kształty w jednym kolorze, czy też różnokolorowy bukiet kwiatów o różnych kształtach. Gotowe, posklejane kwiaty mocujemy do kartki lub pudełeczka smarując brzegi pasków pędzelkiem umaczanym w kleju (wikol) i dociskając delikatnie do dna pudełeczka. Nie trzeba smarować całych powierzchni, wystarczy te, które dotykają do brzegów pudełka. Tu wymagana jest precyzja, aby nie wybrudzić klejem pasków i pudełka. Oczywiście tematem prac nie muszą być kwiaty, paski doskonale nadają się do robienia zwierzątek. Ciekawie wychodzi wykonane tą techniką imię, jak i inne ornamenty i zdobienia, którymi wypełniamy przestrzeń pudełeczka. Dla zwiększenia walorów estetycznych pudełko można okleić papierem w kolorach użytych w pracy lub kontrastowych. Dobry efekt daje czarne tło. 




 


       



 

Kwiatoludzie
 
 

 



       


 

 

Kwiaty z kółek  
Kółka można wycinać samemu lub zakupić już wycięte w sklepie papierniczym.   

 

 



       


 

 

Kwiaty origami
 
 

 

 
 

 

      
 


 

Inne kwiaty
 
 

 





 

       


Galaretkowe akwarium   
Bedziesz potrzebować:

1. Galaretkę w proszku zielona lub niebieską,
2. Paczkę żelek - rybek,
3. Przeźroczysta szklankę o możliwie szerokiej średnicy
4. Naczynie do rozpuszczenia galaretki
5. Łyżkę
6. Wrzątek


 
 
Rozpuść galaretkę i pozostaw do ostygnięcia.  
 
Do przeźroczystej szklanki włóż kilka rybek - żelek i zalej warstwą galaretki, tak aby pokryć rybki.
Poczekaj do wystygnięcia (można schłodzić w lodówce).

Gdy galaretka stężeje nakładamy kolejną warstwę rybek i znowu zalewamy galaretką.
Czynność powtarzamy aż do wypełnienia szklanki.

 
   




I gotowe.
Smacznego!

 

       


 Teatr na stole     

TEATR na STOLE" - to możliwość prezentacji prostych przedstawień bez konieczności budowy parawanu, kurtyny.

Dzieci występujące siedzą po jednej stronie stołu i poruszają figurkami, lalkami itp.  Widownia siedzi z drugiej strony i podziwia. Jest to dobre i proste rozwiązanie gdy nie ma specjalnych warunków do działań teatralnych i jest mała grupa. Do takiego teatrzyku na stole można wykorzystywać gotowe figurki np. z „Jajek niespodzianek" lub z Mc Donalda lub właśnie robić je samemu.  Scenografią  może być kolorowy szalik - niebieski będzie grał jako rzeka,  zielona chusta jako trawa, żółta jako piasek.   Kartonowe pudełko po butach będzie np. zamkiem.  Duże pudełko po czekoladkach, obklejone w środku i na zewnątrz ustawione pod kątem da kolejne możliwości scenograficzne, a także będzie doskonałym miejscem na przechowywanie papierowych figurek, które proponuję zrobić.

          

PROSTE FIGURKI DO „TEATRZYKU NA STOLE".

To propozycja, która może przydać się do różnych działań - zarówno do dekoracji jak i do animacji.

 

Potrzebne - kartki ksero w różnych kolorach, klej, nożyczki.

Z kartki ksero składamy kwadrat. Odcinamy pozostający brzeg. Kwadrat składamy po przekątnej. Powstał nam trójkąt. Rozkładamy kwadrat tak, aby przekątna ułożona była pionowo przed nami. Do niej równo dokładamy boki - powstaje „latawiec" lub „lody". Odwracamy teraz całość na drugą stronę i zaginamy do góry dolny róg. Kiedy lekko odegniemy zagięte boki i postawimy na zagiętym rogu trójkąt będzie stał. To podstawa naszej figurki. Teraz trzeba z odciętych wcześniej kawałków w różnych kolorach  powycinać głowę, włosy, ręce, inne ozdoby i dokleić. Postacie mogą być tworzone przodem lub bokiem.  Wychodzą też smoki i rycerze.

W ten sposób można zrobić figurki do szopki lub też  bohaterów do dowolnej bajki. Animacja czyli ożywienie postaci odbywa się poprzez poruszanie  odtyłu przesuwając delikatnie za podstawkę.

Ta zabawa daję możliwość spoglądania na postacie z pewnym uproszczeniem - symbolicznie i uczy abstrahowania pewnych cech. Wiadomo, że zielone z ogonem i pyskiem ziejącym ogniem to prawie zawsze smok, a całe białe ze skrzydłami to pewnie anioł, itp. Więc nie trzeba wszystkich szczegółów zaznaczać  aby postaci były charakterystyczne. Chodzi o uchwycenie tej najważniejszej, najbardziej charakterystycznej cechy.

                               





Inna wersja tej zabawy bardziej twórcza.

Dajemy dzieciom kartki - każdy w innym kolorze. Przygotowują swoją postać - figurkę sugerując się kolorem kartki i nadając jej jednoznaczny charakter - nie dziewczynka
w liliowej sukience tylko np. Bzowa babuleńka - spełniająca życzenia staruszka mieszkająca na bzie w czarodziejskim ogrodzie a może na skraju miasta lub Królowa LILIANA, która ubiera się tylko na liliowo i jej potrawy w kolorze fioletowym i liliowym itp.

Następuje prezentacja postaci. Każdy chwilę opowiada, kto to jest i jaki ma charakter - bardzo nieśmiała Calineczka lub diabeł z piekła rodem.

 
Dzielimy dzieci na grupy - po 4 - 5 osób. Teraz ich zadaniem jest wymyślić historyjkę, przygodę, w której zagrają ich bohaterowie - ale nie można już zmieniać nazw ani charakteru postaci. Przygotowują się układając historię, dialogi, poruszanie po stole - można też przygotować prostą scenografię  i po upływie określonego czasu następują prezentację.

Warto przy okazji powiedzieć dzieciom o roli narratora, o prowadzeniu wątku - jeden główny - wprowadzenie gdzie się to dzieje, kto jest kim i jakie pełni role,  opis problemu - kłopotu, nieszczęścia jakie się zdarzyło, z kim nastąpiło spotkanie,  itp. i co z tego wynikło  - sposoby szukania rozwiązania i dalsze losy, oraz zakończenie czyli  jak sobie poradzili z problemem i jaka nauka, jaki morał z tego wynika.

Dla utrudnienia i bardziej twórczego działania:

  • można też losować zadanie dla grupy - ktoś coś zgubił, coś znaleźli, zgubili drogę do lasu, spotkali ...., pokłócili się, ktoś skłamał, itp.
  • Treścią mogą być nasze polskie przysłowia - „gdzie dwóch się bije tam trzeci korzysta", itp. Wtedy grupa musi jeszcze dodatkowo pogimnastykować umysły, aby swoje postacie włączyć w konkretne zadanie.
  • Mogą też losować słowa lub hasła, lub fragment piosenki, które muszą paść z „ust" bohaterów,
  • Jeszcze inna wersja to przeczytać jedno zakończenie , a wszystkie grupy mają wymyślić początek. Np. „I dlatego w maju kwitną kasztany" lub „Dlatego właśnie pada śnieg". Daje to możliwość porównania różnych rozwiązań tego samego problemu.
  • Zakończeniem takich przedstawień mogą być różnego rodzaju motta i morały np. z bajek Ezopa.
             

FIGURKI na bazie rolek

 

Do pracy potrzebne rolki po papierze toaletowym lub ręcznikach papierowych. Krepina, papier kolorowy, papier ksero, materiały, włóczki, koraliki, klej wikol, patyczki do kleju.

 

Wybieramy rolkę w zależności od postaci jaką chcemy zrobić - małą lub dużą, węższą lub szerszą. Oklejamy papierem białym lub cielistym. Doklejamy włosy, malujemy lub z koralików robimy oczy, usta. Można do małych rolek dodawać osobno główkę - trochę waty zawiniętej w krepinę lub białą szmatkę, związane i wklejone w rolkę.  W zależności od materiałów jakimi dysponujemy robimy postać ubierając ją całą w papier lub dodając krepinę czy materiał - wtedy uzyskamy ciekawsze efekty bo można bardziej przestrzenne i dekoracyjne postacie budować. Papier jest płaski i trudniej uzyskać efekt marszczenia czy zgięcia niż z krepiny i materiału. Ale za to łatwiej go przyklejać.  Trzeba więc dostosować to do wieku i umiejętności grupy. Lub pozwolić grupie decydować i eksperymentować, ale w razie nie osiągnięcia zadawalających wyników trzeba omówić je i zastanowić się czemu nie wyszło i co należałoby następnym razem wziąć pod uwagę przy robieniu postaci czyli uczenie się na błędach i przez doświadczenie. Ale ponieważ to dość dostępny i niedrogi sposób można pozwolić na swobodę twórczą i podziwiać efekty pomysłowości naszej grupy. Dla ułatwienia przytrzymywania i modelowania ubranek warto korzystać z gumek recepturek. Dobrze trzymają a są mało widoczne, można je potem łatwo zamaskować lub zostawić jako element dekoracyjny - pasek.  Jeśli zaś chcemy mieć postacie do występu np. dla rodziców proponuję aby wszystkie były z jednego rodzaju - papierowe, krepinowe lub materiałowe. Najprostsze to rolki oklejone papierem i ze ścinków folii samoprzylepnej zrobione postaci.

 

 

       


Latającz dzwan (papierowe tkanie)         
 

           
            Sztuka tkania dywanów znana była już dawno. Istotą powstawania wyrobów dywanowych jest osnowa i wątek czyli nitki krzyżujące się ze sobą pod kątem prostym.

Aby spróbować jak to się robi - weź kartkę A 4 lub A 5 (wielkość zeszytu). Złóż ją na połowę wzdłuż dłuższego boku. (rys. 1)

            Następnie od strony zgięcia natnij prostopadle kartkę nożyczkami uważając aby  zostawić ok. 1 cm na końcu kartki. (rys. 2) Rozłóż kartkę. Powstałe pionowe paski tworzą właśnie osnowę. (rys. 3)

Teraz natnij kilka pasków innego koloru - mogą być wszystkie w jednym kolorze w różnych odcieniach jednego koloru, w barwach dopełniających (ułożonych naprzeciw siebie na kole barw czyli żółty - fioletowy; niebieski - pomarańczowy; czerwony - zielony) lub każdy inny. Paski powinny być podobnej szerokości jak te w osnowie. One stanowić będą wątek. (rys. 4)

Przekładaj teraz pasek tak, aby raz był nad a raz pod naciętym paskiem osnowy. Gdy dojdziesz do końca przyklej końce, aby pasek się nie wysunął. Drugi pasek przekładasz zaczynając od spodu, tak aby wyszedł nad pasek, a potem znów wsuwamy pod kolejny. I tak do końca kartki. Końce znów zaklejamy. (rys. 5)

Kolejne paski wkładamy przekładając je między osnową uważając, aby kolejne sploty „mijały się", czyli raz nad pionowym paskiem, a raz pod nim. Podobnie plecie się koszyki z wikliny i każdy materiał ma taki splot.

Nie jest to trudne - choć wymaga trochę cierpliwości i skupienia. Gdy opanujecie technikę plecenia możecie trochę poeksperymentować z szerokościami nacięć kartki, z szerokością pasków, a także z kolorystyką - dobierając barwy ciepłe lub zimne, w jednej gamie kolorystycznej lub też zestawiając barwy kontrastowe, czyli przeciwne (czarny - biały).

Możecie też spróbować naciąć kartkę, gdy będzie złożona po przekątnej - czyli po złożeniu kartki powstanie trójkąt (przy takim składaniu kartka powinna być kwadratowa).

Sprawdźcie jakie dywany otrzymacie, gdy nacięcia będą nieregularne! A jeśli paski też będą nieregularne? (rys. 6).  Jak jeszcze można naciąć kartkę aby przygotować osnowę?

Miłego tkania!

A kiedy powstaną przepięknie tkane dywany sprzedajcie je na targu. Kto da więcej? Czyj najwyższą cenę otrzymałby na giełdzie?

            W zależności od kolorów - możecie posłużyć się symboliką lub skojarzeniami do wybranych kolorów aby stworzyć legendę dotyczącą dywanu.

Ułóżcie środek legendy, aby był logiczny ciąg przyczynowo - skutkowy (...z tego wynika to, więc to...)

Np. Pewnego dnia promyk słońca spadł na ziemię (pasek żółty)...

                   ................................................................       

                   ...............................................................

      I dlatego ten dywan jest czarodziejski.

 

       


 

Lampa Alladyna    

Według legendy Aladyn miał czarodziejska lampę, z której po potarciu uwolnił się dżin i spełniał jego życzenia. Była to lampka oliwna, czyli światło otrzymywało się przez palenie oliwy. 

A ja chcę was zachęcić do zrobienia sobie własnego lampionu, ale z papieru. Aby go zrobić potrzeba będzie niewiele: jako źródło światła - podgrzewacz (mała, płaska świeczka w aluminiowej osłonce), kartka papieru xero lub rysunkowego (ale niezbyt gruba), nożyczki, klej.

Lampion będzie miał po sklejeniu kształt okrągły i trzeba go będzie ostrożnie postawić tak, aby świeczka była w środku i żaden z brzegów lampionu nie był zbyt blisko niej, bo mógłby się zapalić!!!

Kartkę A4 złóżcie na pół wzdłuż dłuższego boku. Natnijcie ją prostopadle jak do tkania dywanu. Znów trzeba pamiętać, aby nie naciąć zbyt daleko - i zostawić teraz ok. 4 - 5 cm do końca. (rys. 1) 

Rozłóżcie kartkę i sklejcie krótsze boki ze sobą. Od razu otrzymacie kształt koła, a kartka na złożeniu i nacięciu będzie się rozkładać. Przez powstałe szczeliny wydostawać się będzie światło z płonącej wewnątrz świeczki. (rys. 2)

Jeśli kartkę złożycie nie tylko na pół, ale jeszcze oba brzegi złożycie do środka i natniecie z obu stron  (rys. 3, 4) po sklejeniu powstanie coś bardzo interesującego. (rys.5)

Zupełnie inne efekty otrzymacie jeśli złożoną na pół kartkę natniecie po ukosie (rys. 6)  a po rozłożeniu co drugie nacięcie odegniecie. Po sklejeniu nacięte paski ułożą się w efektowny ażur. Różnorodne efekty można otrzymywać zmieniając kąt pod jakim nacinamy kartkę oraz głębokość nacięć. Spróbujcie. Jeszcze ciekawsze efekty kolorystyczne otrzymacie gdy kartki będą kolorowe - może to też być kolorowa kalka techniczna, ale ona daje efekt barwny nawet bez nacinania.

Jedną z najtrudniejszych wersji papierowego lampionu będzie model zrobiony z kartki A4 złożonej w harmonijkę - szerokość złożeń ok. 3 cm (rys. 9)

Na jednej stronie złożenia natnijcie kartkę pod kątem ok. 45 o lub 135 o. Gdy jest zbyt  grubo i nie dajecie rady przeciąć wszystkich kartek - nacinajcie jednorazowo tylko połowę złożeń. Po rozłożeniu powstały „dziubki", które teraz należy wygiąć. Jeśli z drugiej strony złożeń zrobicie podobne nacięcia i po rozłożeniu odegniecie powstałe „dziubki" do dołu, to po sklejeniu kartki krótszymi bokami otrzymacie efekt jak na rysunku. (rys. 11).

 

Mam nadzieję, że powstałe lampiony posłużą Wam podczas kominków i wieczornych spotkań - może zorganizujecie jakiś wieczór opowieści z tysiąca i jednej nocy. A może zrobicie sobie takie lampiony jako upominki na "mikołaki". Jeśli do każdego dołączycie niezwykłą opowieść o dżinie waszej lampy,  to może to być naprawdę miły i twórczy prezent.

 

UWAGA! Aby lampiony można było łatwo przechowywać i wielokrotnie używać nie sklejajcie ich, ale łączcie brzegi spinaczami.


        


 Wakacyjna orkiestra  
  „Gdy zuchy śpiewają to troski znikają, weselą się duzi i mali..."

A teraz oprócz śpiewania zachęcam także do grania a raczej akompaniowania. Oto jak zrobić kilka prostych instrumentów, które umilą kominki i ogniska, które zmieszczą się w plecaku i nie wymagają wiele wysiłku przy ich zrobieniu.

 
  • Puszki aluminiowe po napojach umyć i wysuszyć. Okleić kawałkami lub ścinkami kolorowej folii samoprzylepnej. Można swój inicjał wykleić, wtedy nie będzie wątpliwości czyj to instrument lub wyżyć się plastycznie próbując zrobić własny, niepowtarzalny wzór. Do każdej puszki można wsypać coś innego np. piasek - ale suchy!, żwirek, drobne kamyki, groch, ryż itp. lub do wszystkich puszek to samo. Otwór zakleić kawałkiem folii. Powstałe w ten sposób marakasy mogą łatwo ulec zgnieceniu, trzeba więc trochę delikatności i ostrożności przy graniu.
 
  • Do drewnianego kijka (np. od szczotki pociętego na 20 cm kawałki przybijamy z jednej lub obu stron zwykłe metalowe kapsle, rozpłaszczone uderzeniem młotka. Gwoździa nie wbijamy do samego końca, tylko tak, aby kapsel mógł się poruszać i wydawać dźwięk. Kapsle mogą być tak przybite aby ich brzegi zachodziły na siebie wtedy będą też wydawały inne dźwięki. Można stukać o rękę, kolano lub potrząsać w powietrzu.
 
  • Do kubeczków jednorazowych (od picia, jogurtów, mlecznych deserów) na zewnątrz dna przyklejamy paski kolorowej krepiny oraz gumkę recepturkę. (Każdy może mieć swój kolor lub zestaw kolorów tak aby łatwiej było rozpoznać swój instrument). Gumkę nakładamy na kubeczek tak aby środek kubka stanowił pudło rezonansowe. Szarpiąc (ale nie za mocno za gumkę) i puszczając ją można otrzymać ciekawy efekt akustyczny.
 
  • Długie rolki od ręczników papierowych lub po folii aluminiowej (te są zdecydowanie lepsze bo cieńsze ale z grubszej tektury) oklejamy paskiem folii samoprzylepnej lub papieru kolorowego. W zależności od tego czy będziemy stukać rurkami o siebie, o rękę, o podłogę czy o pudełko uzyskamy inne dźwięki. Rury mogą posłużyć też do trąbienia na nich (ale wtedy każdy musi ze względów higienicznych mieć własną rurkę czyli dobrze aby znów były tak ozdobione aby każde dziecko było w stanie rozpoznać swoją. Oczywiście można je po prostu podpisać ale myślę, że lepszy będzie podpis artystyczny czyli własny wzór i zdobnictwo na rurce).
 
  • Papierowe, kartonowe wytłoczki na jajka mogą również stanowić ciekawy materiał do wydawania dźwięków. Można pocierać jedną planszą o drugą, można o jedną pocierać patyczkiem, papierową rurą, stukać w nią drewnianą pałeczką. Aby efekt wizualny był lepszy można pomalować je farbami akrylowymi lub gęstą plakatówką (aby nie rozmoczyć papieru). Można pomalować na jeden kolor, w kolorowe wzory lub wypisać na każdej wytłoczce literę z nazwy drużyny, wtedy może służyć też jako element reklamowy!
 
  • Kartonowe pudełko z dość twardego kartonu fantazyjnie oklejone może posłużyć drużynowemu do zrobienia bębna. Będzie mógł ręką lub papierowa tubą czy drewniana pałeczką wystukiwać rytm i nadawać tempo zuchowemu akompaniamentowi.

    Miłej zabawy 

 

       


 

 

Encyklopedia bajkowych stworów 

Baśnie, bajki czy opowiadania fantastyczne od stuleci inspirowały artystów. Wymyślanie bajkowych stworów może być okazją nie tylko do dobrej zabawy ale i rozwijania wyobraźni i myślenia twórczego. Zwłaszcza
w deszczowe dni na kolonii, kiedy nie można buszować w terenie proponuję wyprawę do Krany Fantazji.

Oto propozycje kilku zabaw twórczych, które pozwolą Wam stworzyć własną encyklopedię - czyli zbiór waszych bajkowych postaci np. smoków.

Wypisujemy na małych karteczkach litery alfabetu. (Komplet literek na tekturkach warto mieć w swoim skarbczyku drużynowego bo może się przydawać do różnych zabaw). Potem każdy losuje jedną literkę. Następnie wymyśla nazwę dla stwora (ale taką której jeszcze nie ma!). Wykorzystując dowolną lub zaproponowana na końcu tego artykułu technikę plastyczną ilustrujemy swój pomysł, tak aby nazwa miała jakieś odzwierciedlenie w postaci. Na dole karki piszemy krótką notatkę - co to za stwór, czym się, żywi, gdzie żyje, jakie ma usposobienie, czym się lubi zajmować itp. Układamy lub wywieszamy w kolejności alfabetycznej i zapoznajemy wszystkich z naszą encyklopedią. Rysunkowe i malarskie prace można przechowywać w teczkach lub segregatorach.

Losujemy literkę alfabetu. Teraz kształt i wygląd naszego stwora ma być inspirowany tą literą czyli smok ma mieć np. wygląd litery A i jeszcze nazwę na tę literę. Nie może zabraknąć oczywiście dokładnego opisu.

Przygotowujemy wcześniej karteczki w 3 różnych kolorach . Na jednym kolorze wypisujemy nazwy przedmiotów (im bardziej różnorodne kształty tym lepiej - np. krzesło, długopis, okulary, wieszak, parasol, sprężyna, skrzypce, podkowa, itp.). Na drugim kolorze wypisujemy atrybuty czyli cechy wyróżniające, znaczące np. - skrzydła, płetwy, długi lub krótki ogon, rogi, futro, zakrzywiony pazur, łuski, kły jadowe, trąba, wielkie uszy, itp.. Na kolejnym kolorze wypisujemy różne cechy charakteru np. miły, oszczędny, bojaźliwy, złośliwy, ostrożny, zaborczy, chciwy, przyjacielski, niechlujny, czyścioszek, itp.

Losujemy po jednej karteczce z każdego koloru. W ten sposób mamy trzy dane. Wiemy jakiego mniej więcej kształtu był nasz stwór, jaki miał wyróżnik oraz jaki charakter. Teraz bawimy się w detektywa i poprzez dedukcje próbujemy odtworzyć jak mógł wyglądać taki stwór. Rysujemy projekt oczywiście tez dopisujemy notatkę biograficzna stwora przypuszczając różne rzeczy
i wysnuwając wnioski z posiadanych informacji i z tego co wymyśliliśmy tworząc stwora.  Nie zapomnijmy o nazwie - tym razem można nie losować  litery ale samemu nazwać swego stwora ale niech to będą np. dwuwyrazowe nazwy czyli np. długowąsek kopytny, skrzydłogłowiec  futrzasty.

 

Niezależnie od tego, które zadanie wybierzecie (a można po kolei wszystkie i porównać efekty i sposoby powstawania stworów) proponuje technikę wyklejania. A do wyklejania potrzebne będą makarony, które obecnie są w różnych fantastycznych kształtach - kolanka, muszelki, gwiazdki, świderki, kokardki, rurki kółeczka itp.

 

Można poprosić w kuchni o pozostawienie po garstce makaronu  z różnego rodzaju lub kupić przynajmniej ze trzy różnorodne kształty (na szczęście nie jest drogi). Do klejenia najlepszy będzie wikol (najbardziej opłaca się kupować w wiaderkach w sklepach chemicznych). Jako podkładki musimy użyć czegoś grubszego - brystolu, kartonu, starych plakatów, kalendarzy, tyłów bloków rysunkowych lub boków z pudeł kartonowych. Zwykły papier nie nadaje się bo nie utrzyma ciężaru kleju i makaronu.

Dobieramy kształty makaronu tak by ilustrowały nasz projekt i oddawały charakter stwora.  Gdy klej wyschnie całość spryskujemy złotym, srebrnym lub miedzianym  spray'em.  (Dobrze aby to robił drużynowy i nie w sali gdzie pracujemy czy śpimy ale na korytarzu lub w innym przewiewnym miejscu ze względu na dość specyficzny i długo utrzymujący się zapach). Uwaga też na podłogę i ściany - trzeba zabezpieczyć je  i podłożyć np. gazety.

Spryskujemy nie za mocno i niezbyt z bliska aby nie ściekała farba.

Ekspozycja będzie na pewno ciekawa i atrakcyjna, wzbudzi zainteresowanie i będzie ciekawym motywem zdobniczym.

 

Prace z makaronu mogą być oczywiście użyte do ilustrowania innych tematów - np. pejzaży. Można je użyć do zrobienia prac przy okazji różnych zuchowych uroczystości i świąt. Np. na Dzień Babci i Dziadka lub Dzień Matki można na papierowych tackach  zrobić śliczne obrazki - laurki wykorzystując kształty makaronu do tworzenia kwiatków. Można je pomalować farbą akrylową lub gęstą plakatówką aby były kolorowe lub też wykorzystać spray i zrobić srebrne lub złote

„dzieła sztuki". 

Życzę udanej i twórczej pracy!  
 

 

       


 

Techniki plastyczne w majsterce zuchowej  

Często w pracy gromady zuchowej realizujemy majsterki o charakterze prac plastycznych. Stosowanie w majsterce zuchowej różnorodnych technik plastycznych stymuluje predyspozycje twórcze zuchów.

Poza zdolnościami twórczymi zuchy rozwijają swoje umiejętności manualne, doskonalą koordynację wzrokowo-ruchową, rozwijają fantazję, spostrzegawczość, pomysłowość, oryginalność. Prace plastyczne kształtują umiejętność wyrażania emocji środkami plastycznymi, co zachęca je do poszukiwania nieszablonowych rozwiązań. Dlatego często zajęcia plastyczne wykorzystywane są w rozmaitych terapiach.

Drużynowy również może za pomocą takich zajęć rozładowywać emocje, wyciszać gromadę, kształtować rożnego rodzaju uczucia czy poznawać zuchy. (nie bawcie się jednak w psychologów, nie takie jest nasze zadanie, a i przygotowanie do tego trzeba mieć odpowiednie). Podczas zabaw plastycznych (majsterki) ważne jest by zapewnić zuchom:

  • - dostateczną ilość materiałów i narzędzi,
  • - wygodne warunki pracy - oświetlenie miejsce itp,
  • - jasny i czytelny instruktarz (materiał stymulujący - jeżeli jest potrzebny),
  • - zapewnić odpowiednią - wystarczającą ilość czasu,
  • - zapewnić możliwość swobodnej, twórczej wypowiedzi,
  • - poważnie traktować zucha i jego wysiłek.

Drużynowy nie powinien:

  • - ingerować w proces twórczy, kompozycje, (najważniejszy jest sam proces tworzenia, a nie jakość wytworu plastycznego);
  • - narzucać swoich myśli, a zwłaszcza rozwiązań (pozwólmy, aby od początku do końca czuły się twórcami odpowiedzialnym za własne dzieło).

Zajęcia plastyczne potrafią dać wiele satysfakcji tak zuchom jak i drużynowemu.

 

Różne techniki prac

 

            Majsterka nie powinna zajmować całej zbiórki. Lecz wszystko zależy od tematu pracy, techniki jakiej chcemy zuchy nauczyć oraz zaangażowania się dzieci w pracę.

            Podstawowe formy jakie zuchy wykonują to:

  • - Rysowanie kredkami świecowymi, ołówkowymi;
  • - Malowanie farbami wodnymi lub plakatowymi;
  • - Wydzieranki, wycinanki, nalepianki;
  • - Lepienie z plasteliny, modeliny;
  • - Lepienie i rzeźbienie w masie solnej;
 

Istnieje jeszcze wiele innych form prac plastycznych wymagających więcej czasu i różnych materiałów. Tu chcę przedstawić znane i mało znane, a czasem nawet nie znane Wam techniki.

 
  • - Szkice ołówkiem, węglem, kredą;
  • - Malowanie na szkle, folii, tkaninie, papierze ściernym;
  • - Malowanie na piasku, kaszy (specjalnie wcześniej przygotowanym podkładzie przez dziecko);
  • - Malowanie na mokrym papierze, bibule;
  • - Rysowanie świecą i malowanie farbą akwarelową;
  • - Wykonywanie witraży, collage, papieroplastyka;
  • - Wykonywanie obrazów plastycznych (ze specjalnie przygotowanego papieru);
  • - Wydrapywanki, linoryty;
  • - Malowanie plasteliną, nitką, nakrapianie;
  • - Wykonywanie rzeźb i płaskorzeźb z: masy papierowej, gipsu, glinki, mydła, świecy, drewna, plasteliny, modeliny, gazet;
 

Jak to wykonać

  • - Rysowanie kredkami świecowymi

Rysunek wykonany kredkami świecowymi daje zuchowi pewną możliwość zestawień barwnych. Rysujemy na kartce, kartonie. Rysunek możemy wzbogacić pokrywając niektóre fragmenty płaszczyzn np. farbą wodną.

  • - Rysowanie nitką

Nitkę zamaczamy w farbie lub tuszu, a następnie rzucamy na papier. Nitka swobodnie układa się w różne zawijasy. Nakładamy drugą kartkę papieru, przyciskamy czymś ciężkim i delikatnie wyciągamy nitkę. Czynność możemy powtórzyć kilkakrotnie używając rożnych kolorów farb i zróżnicowanej grubości nitek. W ten sposób zuchy mogą wykonać rysunki fantastyczne, które po wyschnięciu dadzą pole wyobraźni, co tu narysowałem i jak to nazwać.

  • - Szkic ołówkowy,

Do wykonania szkicu potrzebne są odpowiedniej twardości ołówki. Ołówkiem rysujemy lekko go pochylając pod kątem. Im twardszy ołówek tym cieńsza będzie nim wykonana kreska.  

  • - Rysunek pastelami

Rysunek pastelami wykonujemy na wcześniej przygotowanym szkicu tego co na nim ma być. Rysowanie pastelami pozwala zuchowi (w zależności od ilości kolorów posiadanych kredek) na wykonanie różnych zestawień barwnych, często przechodzących z barwy jasniejszej do ciemniejszej i odwrotnie. Rysunek „zimowy" możemy wzbogacić pokrywając niektóre fragmenty płaszczyzn (śnieg) np. korektorem szkolnym.

  • - Rysunek węglem

Do rysowania potrzebny jest węgiel rysunkowy. Węglem rysujemy w zależności od tego co chcemy uzyskać albo lekko go pochylając (cienka linia), chcąc grubszą mocniej pochylamy, a gdy chcemy zamalować większą płaszczyznę rysujemy kawałkiem węgla - całym np. jego bokiem. 

  • - Rysowanie świecą

Do tego najlepiej nadają się zwykłe świeczki kolorowe. Narysowany kolorowymi świeczkami rysunek jest lepiej widoczny na białym papierze. Zuch wykonuje dowolny rysunek na kartce z bloku. Rysować może tylko kreski lub pokrywać płaszczyzny posuwając po papierze świecą położną na boku. Tu może już zakończyć swoją pracę uzyskując zamierzony efekt.

Odmiana:

Możemy również wykonać rysunek używając białych i kolorowych świec. Następnie skończony rysunek i całą kartkę zamalowujemy dużym pędzlem farbą akwarelową, w kolorze dobranym do efektu jaki chcemy uzyskać lub kolorów świec jakie używaliśmy (najlepiej w ciemnym odcieniu: czarną, ciemnobrązowa, granatową, gdy rysowaliśmy świecami w jasnych kolorach). W miejscach zarysowanych świecą pozostają (białe lub kolorowe) kreski lub płaszczyzny. Podczas rysowania należy naciskać świecę z różną siłą, dzięki temu farba przedostanie się na papier przez różną warstwę świecy. Tło pod obrazek, można wcześniej pomalować na różne kolory farbami akwarelowymi i wysuszyć przed malowaniem świecą np. jednym kolorem lub w plamy, pasy, koła, itp.

  • - Rysowanie na podkładzie z klejówki

Klejówkę, jako podkład do malowania przygotowuje się w następujący sposób: do garnka z gotującą wodą wlewamy zwykłą mąkę, wcześniej rozpuszczoną w mniejszej ilości zimnej wody i mieszamy. Po chwili gotowania (bardzo krótko) otrzymujemy już klej, który powinien być gęstości śmietany. Klej wlewamy do naczynia, w którym chcemy przygotować klejówkę i dodajemy do niego farbę w proszku, taka jaką używa się do malowania ścian w proporcji: dwie części kleju + jedna część farby. Najlepszy efekt otrzymamy stosując farbę o ciemnym zabarwieniu. Po dokładnym wymieszaniu próbujemy pomalować klejówką kawałek papieru, jeśli farba jest za gęsta należy dodać trochę wody. Należy pamiętać jednak o tym, że klejówka powinna być gęsta dla otrzymania dobrego efektu pracy. Po zamalowaniu papieru zuch maluje rozprowadzając farbę przy pomocy plastikowych szpachelek. Malować trzeba w miarę szybko, aby klejówka nie wyschła. Podczas pokrywania na szpachelce zbiera się nadmiar farby którą trzeba ścierać przy pomocy szmatki lub o brzeg naczynia. Nim farba zaschnie można do zdobnictwa wykorzystać różne przedmioty np. grzebień, którym uzyskuje się ciekawe efekty, faliste równoległe linie.
Podkład z klejówki nie musi być wykonany w jednym kolorze, można go wykonać w dwóch lub trzech kolorach jednak na początek łatwiej jest zamalować papier jednym kolorem. Po wyschnięciu podkładu malujemy na nim: wszystkimi rodzajami kredek, farbami akwarelowymi lub plakatowymi dopasowując obraz do efektów jakie wcześniej wykonaliśmy malując podkład, np. za pomocą grzebienia narysowaliśmy bruzdy imitujące zaorane pole lub fale na wodzie.

  • - Rysunki na papierze ściernym

Na arkuszu drobnoziarnistego papieru ściernego (najlepiej w ciemnym kolorze) zuch wykonuje rysunek pastelami (kredkami pastelowymi tzw. suchymi) lub kredkami ołówkowymi. Po skończonym rysowaniu utrwalamy obrazek spryskując jego powierzchnię lakierem do włosów, aby kredka się nie pyliła.

  • - Rysunek pastelami (farbą) i pastą do zębów

Zuchy wykonują rysunek pastelami na wcześniej przygotowanym szkicu tego co na nim ma być np. kwitnący sad. Po namalowaniu drzew za pomocą tubki pasty (leciutko wyciskająca pastę i dotykając do miejsc gdzie ma być) zuchy malują kwiaty na drzewach. Używając past w różnych kolorach można np. namalować łąkę lub drzewa pokryte różnego koloru kwiatami.

  • - Malowanie farbami akwarelowym

Przed przystąpieniem do malowania należy przygotować odpowiednie pędzle (które po namoczeniu i strzepnięciu powinny układać się na kształt „łezki") i biały niezbyt gładki papier. Akwarelą malujemy szybko, lekko i niezbyt gęstą farbą. Pędzel obficie zamaczamy w farbie. Pamiętajmy, że są to farby niekryjące. Można nie pokrywać całego arkusza farbą, ponieważ ciekawie wyglądają prześwity charakterystyczne dla tej techniki.

  • - Malowanie farbą - klejową

Do sporządzenia klejówki można jako spoiwa użyć kleju z ugotowanego z mąki lub kleju biurowego. Do słoiczków lub glinianych miseczek wsypujemy do połowy ich objętości farbę w proszku (taką jak do malowania ścian) i dodajemy przygotowane spoiwo (klej z mąki). Należy przygotować również farbę białą w celu uzyskania szerszej gamy barw. Farby klejowe mają intensywne barwy i dobrze się ze sobą mieszają. Malujemy nimi gęsto pokrywając całą powierzchnię papieru bez zostawiania prześwitów.

  • - Malowanie farbą - temperą

Tempera jest farbą sprzedawaną w tubkach lub słoiczkach. Dzięki swej recepturze (zawiera białko, żółtko, gumę lub kazeinę) doskonale zakrywa powierzchnię kartki. Farby mają żywe kolory, doskonale się ze sobą łączą. Do malowania najlepsze są pędzle szczeciniaki (wykonane z ostrego włosia, płaskie lub okrągłe).

  • - Malowanie świecą i tuszem

Na papierze najpierw zuchy wykonują szkic. Następnie powierzchnię wybranej części kompozycji pokrywają świecą, a potem malują cierpliwie tuszem. Resztki nie zaschniętego tuszu usuwamy ze świecy papierowym ręcznikiem lub chusteczkami.

  • - Malowanie na mokrym papierze

Zuchy najpierw arkusz papieru (może to być papier śniadaniowy) zamaczają w wodzie (ciekawe efekty można uzyskać poprzez zgniecenie papieru), a następnie malują na nim akwarelami obrazek. Po wyschnięciu papier naklejamy na karton, oprawiamy. Otrzymują w ten sposób ciekawy efekt rozpływającego się rysunku.

  • - Malowanie na podkładzie z piasku

Najpierw całą powierzchnię tektury, na której będzie wykonywana praca, zuchy malują klejem z mąki lub klejem typu wikol i posypują piaskiem. Na wierzch kładą drugą tekturkę i dokładnie ją dociskają by piasek dobrze przykleił się. Gdy wykonany podkład wyschnie, zuchy mogą już po nim malować farbami plakatowymi, temperą, klejówką. Można też pokryć piaskiem tylko wybrane fragmenty wcześniej wykonanego na tekturze szkicu.

  • - Malowanie na podkładzie z kaszy

Kartkę grubego papieru-kartonu smarujemy bardzo dokładnie klejem roślinnym, po czym szybko posypujemy ją kaszą manną, której nadmiar po kilku minutach zsypujemy z kartki. Po zaschnięciu malujemy na tym podkładzie farbami plakatowymi lub akwarelami. Można też pokryć kaszą tylko wybrane fragmenty wcześniej wykonanego na tekturze szkicu. W zależności od efektu jaki zuchy chcą uzyskać można użyć różnych rodzajów kaszy od drobnej do grubej.

  • - Sypane obrazki

Na kartce zuchy wykonują szkic a następnie po liniach malują klejem. Cały obrazek szybko posypują: piaskiem, kaszą, itp. Przykładają druga kartkę i przyciskają by posypka przykleiła się, otrząsają nadmiar posypki. Pracę mogą upiększyć malując wewnątrz konturów oraz tło obrazka.

  • - Malowanie na szkle lub folii

Podczas malowania na szkle, folii trzeba stale pamiętać, że właściwy obraz występuje po drugiej stronie czyli, ze nasz rysunek jest wykonywany w lustrzanym odbiciu. Przed malowaniem na szkle (bezpieczniej jest, gdy zamiast szkła użyjemy plastikowych koszulek na dokumenty) zuchy wykonują obrazek na papierze kolorując go kredkami lub farbami (najlepiej na kalce lub bibule z koszulek na dokumenty, bo łatwiej będzie można go odwrócić by na szkle malować już we właściwym kierunku). Na szkle można malować farbami olejnymi lecz one długo schną i malować trzeba na raty. Można malować specjalnymi farbami do malowania po szkle, które są dość kosztowne lecz można wykonane już obrazki przenieść na inną powierzchnię. Malowanie farbami na szkle rozpoczynamy od namalowania szczegółów, a potem wszystkiego, co znajduje się na dalszym planie. Tak wykonane obrazki przypominają witraże i można je wielokrotnie przeklejać. O specjalnych farbach więcej możesz przeczytać na: http://www.creativehobby.pl/product_info.php?ref=8&products_id=31&affiliate_banner_id=1

  • - Malowanie farbami na gazie

Gazę higieniczną zuchy kładą na arkuszu brystolu, a brzegi naciągają i podklejają klejem lub taśmą klejącą z drugiej strony. Na tak przygotowanym podłożu zuchy malują farbami akwarelowymi, plakatówkami lub temperami.

By obraz wzbogacić pod gazę wcześniej mogą podkleić piasek, kaszę, płatki, itp. Da to nierówną fakturę i wzbogaci efekt końcowy.

  • - Malowanie farbami na tkaninach

Zuchom wiele frajdy może przynieść samodzielne ozdobienie własnej koszulki, czy stroju obrzędowego. Jeśli tkanina ma być tzw. jednorazowego użytku i nie będzie prana to można z powodzeniem użyć farb plakatowych. Są w sprzedaży także farby specjalne, przy których użyciu można trwale malować tkaninę. Można też rysować po tkaninach specjalnymi sztyftami, a po utrwaleniu obrazka żelazkiem prać. Do tego celu potrzebne są jednak specjalistyczne farby o których więcej przeczytasz http://www.creativehobby.pl/product_info.php?ref=8&products_id=45&affiliate_banner_id=1 .

  • - Obrazy na płótnie

Płótno (kawałek ściereczki lub prześcieradła) rozpinamy za pomocą pinezek lub zszywacza tapicerskiego na drewnianej ramce (trzeba wcześniej przygotować na zajęciach z majsterki). Materiał wcześniej pokrywamy ostudzoną żelatyną spożywczą, a po wyschnięciu farbą emulsyjną (najlepiej białą). Na tak przygotowanym płótnie zuchy mogą malować różnymi farbami (emulsyjnymi, olejnymi, temperami itp.). Farby emulsyjne można mieszać otrzymując różne kolory lub białą farbę mieszać z barwnikami by uzyskać potrzebne barwy. Po skończeniu pracę pokrywamy lakierem do włosów.

  • - Nakrapianie tuszem

Zuchy z papieru wycinają różne kształty, które następnie układają jako szablony na papierze kredowym, a gdy nie mamy to na kartce z bloku technicznego. Następnie rozprowadzają kolorowy tusz za pomocą szczoteczki do zębów i grzebienia, pocierając zamoczoną w tuszu szczoteczkę o grzebień. Można również użyć małego siteczka z plastikową siatką, po którym pocierają pędzlem umaczanym w tuszu. Po wysuszeniu obrazek można pokolorować kredkami lub powyklejać kolorowym papierem. 

  • - Nakrapianie farbą, tuszem

Zuchy papier moczą (przy pomocy spryskiwaczy), a następnie na niego upuszczają krople farby lub tuszu ze słomki, pędzla, itp. Poszczególne plamy łącząc się dają ciekawy efekt.

  • - Kleksowy obraz

Na kartkę zuch upuszcza ze słomki kroplę farby lub tuszu, a następnie dmuchając na nią rozprowadza farbę w różne strony. Takie plamy mogą być w różnych kolorach. W nich mogą zuchy wypatrywać różne rzeczy: postacie, zwierzęta, itp., których brakujące fragmenty mogą dorysować np. farbami, kredkami lub dokleić metodą wyklejanki. 

  • - Kolorowa wydrapywanka

Arkusz brystolu zamalowujemy farbami akwarelowymi w kilku kolorach lub kredkami, mogą to być pasy, plamy lub dowolne wzory. Gdy brystol całkiem wyschnie, zuchy pocierają całą jego powierzchnię świecą, w różnych kierunkach lub pokrywają całość. Następnie zuchy malują całą powierzchnię czarnym tuszem (niekiedy trzeba tusz rozprowadzać długo po papierze, ponieważ jakby „rozbiega się"). Nie należy się tym przejmować i cierpliwie rozprowadzać tusz, plamy będą coraz większe i po pewnym czasie cały arkusz okryje się czarnym tuszem. Po całkowitym wyschnięciu zuchy mogą wydrapywać linie i nawet większe powierzchnie. Korzystając z drucika - linie będą cieniutkie, stosując inne przedmioty - linie będą szerokie, dobierając odpowiednie narzędzia np. nożyk, cyrkiel, szpilki, grzebień, itp.. Zdrapując warstwę tuszu i świecy, na czarnym tle ukażą się kolorowe linie zamalowanego akwarelą papieru. Wyrażone kształty nabierają bajkowego charakteru. Taka praca plastyczna może być stosowana przy realizacji takich sprawności jak: „Czarodziej", „Fantasta").

  • - Plastelinowa wydrapywanka

Na kartce sztywnej, najlepiej z bloku technicznego, zuchy wykonują szkic, a następnie nakładają kawałki plasteliny mocno rozprowadzając ją palcami. Po pokryciu szkicu różnymi narzędziami wydrapują wzory.

  • - Mozaika z kolorowych papierów

Z kolorowych papierów zuchy wycinają różne kształty i układają z nich kompozycję, np. bukiet kwiatów. Wykonaną mozaikę lub jej fragmenty zuchy mogą pomalować farbami lub kredkami.

  • - Farba emulsyjna z mydlem

Aby uatrakcyjnić obraz możemy użyć farby emulsyjne (takie jakimi maluje się ściany), które rozprowadzamy z mydłem i za pomocą słomki (tak jak bańki mydlane), nanosimy je na brystol. Możemy wykonać obraz z elementami wycinanki, pomalować go farbą i wzbogacić bańkami z mydlanej farby.

  • - Wyklejanka z włóczki

Zuchy na kartonie rysują kontury wybranej osoby, zwierzęcia lub przedmiotu: chłopiec, kotek, pies, kwiaty. Z przygotowanej włóczki o różnych kolorach i grubości wybierają kawałki, przycinają do potrzebnego wymiaru. Wybrane miejsca lub postacie stopniowo pokrywają grubszą warstwą kleju roślinnego i na nim układają naklejając i formując z włóczki, np. włosy, sierść, kształty przedmiotu. Zamiast włóczki mogą również używać różnej grubości nici, sznurka, itp.

  • - Papierowe rurki

Z miękkiego papieru (ręczniki papierowe) zuchy formują rurki, które następnie zamaczają w klajstrze (kleju wykonanym z mąki, klejem roślinnym lub wikolem) i naklejają na wcześniej narysowany projekt na kartonie. Po uformowaniu kompozycję można pomalować farbami.

  • - Malowanie na „gnieciuchu" z gazet

Stara gazeta nic nie kosztuje, wystarczy opracować szkic, zgnieść kawałki czarno-białych gazet, uformować z nich odpowiedni kształt i za pomocą klajstru (kleju wykonanym z mąki, klejem roślinnym lub wikolem) przykleić do kartonu. Następnie zuchy swoją pracę malują farbami wodnymi nadając jej odpowiedni kolor, charakter i nastrój. Tak wykonana praca jest bardzo ciekawa, ma swoją fakturę i piękną grę światłocieni.

  • - Rysunek malowany pastelami i prasowany (tzw. Prasowane pastele)

Na cienkiej kartce (papier śniadaniowy, pergamin) zuchy wykonują dowolną kompozycje pastelami olejnymi lub kredkami świecowymi. Po skończonej pracy nakładają na nią kartkę papieru i prasują rozgrzanym żelazkiem. Rysunek pod wpływem temperatury rozpływa się tworząc bardzo ciekawe efekty barwne. (Technika ta może być wykorzystywana przy wykonywaniu kart świątecznych).

  • - Witraż z papieru

Na szkicu zuchy mocno zaznaczają kontury rysunku. Następnie (za pomocą nożyka introligatorskiego lub skalpela) wycinają wszystkie płaszczyzny pozostawiając tylko kontur. Należy zadbać o to, aby kontury były ze sobą połączone i „trzymały się ramki". Po uzyskaniu ażurowej kompozycji zuchy podklejają kontury nieco większymi od wyciętych płaszczyzn kawałkami kolorowych bibułek. Po zakończeniu pracy naklejamy witraż na karton lub podkładamy przezroczystą folię i oklejamy brzegi tworząc ramkę sklejającą folię z witrażem.

Uwaga! Należy uczulić dzieci na bezpieczne posługiwanie się nożykiem i nożyczkami.

  • - Szklane witraże - malowanie na szkle, folii

Prace te można wykonać farbami witrażowymi lub farbami kryjącymi, np. klejówką. Pod szkło, folię zuchy podkładają wcześniej przygotowany projekt. Najpierw konturówką rysujemy kontur przedmiotów, a po jej wyschnięciu uzupełniamy powierzchnię nanosząc farbę cienkim pędzelkiem. Do tego celu potrzebne są jednak specjalistyczne farby do szkła, o których więcej przeczytasz http://www.creativehobby.pl/product_info.php?products_id=31

  • - Collage (Kolaż, również z fr. Collage)

Do wykonania tej pracy wykorzystujemy różne surowce, materiały i tworzywa: papier ścierny, karton, kawałki tapet o ciekawej fakturze, gazety, tkaniny, fotografie, drobne przedmioty codziennego użytku itp.. Opracowujemy szkic, wycinamy kształty z proponowanych materiałów, a następnie wikolem lub klejem z mąki naklejamy je na karton lub płutno. Kompozycję możemy uzupełnić malując np. tło farbami kryjącymi.

  • - Collage z bibuły

Kartkę zuchy pokrywają klejem np. wikolem (lub klejem z mąki z wodą o gęstości śmietany). Następnie naklejają (według przygotowanego projektu) różne kolory bibuły. Bibuła rozmięka, jej kolory rozpływają się tworząc ciekawe barwne kompozycje.

  • - Collage z gazet

Na kartonie lub kartce zuchy szkicują kompozycję, na którą naklejają wcześniej przygotowane małe kawałki gazet (wycinamy lub rwiemy). Używają kleju roślinnego i odpowiednio dobranych kolorystycznie ścinków.

  • - Frotaż (Frottage)

Do wykonania prac wykorzystujemy przedmioty naturalne o różnej fakturze: deski, kamienie, liście, pióra itd. oraz przedmioty codziennego użytku: monety, sitka, kryształy, tarki do jarzyn, haftowane tkaniny, puzzle, gruboziarnisty papier ścierny, szyby z drzwi, firanki, koronki, itp.. Technika polega na przykładaniu papieru do owych przedmiotów (muszą mieć wypukłą fakturę) i zarysowywaniu ich ołówkiem, w wyniku czego uzyskuje się odwzorowanie rysunku z przedmiotu. Powierzchnie pokrywamy cienkim papierem i pocieramy grafitem, kredką woskową lub kredką. W sklepach dla plastyków można zakupić grafity, którymi łatwiej pocierać papier niż zwykłym ołówkiem. Można przygotować specjalne płyty kartonowe z naklejonymi paskami, plecionkami, kołami lub postaciami. Wcześniej można przygotować szkic rysunku i uzupełnić go dowolnymi fakturami na zasadzie kolorowanki, podkładając pod kartkę różne przedmioty.

  • - Malowanie plasteliną

Technika ta może być wykorzystywana przy realizacji wielu tematów, gdy chcemy by praca była plastyczna. Prace malowane plasteliną charakteryzują się zróżnicowaniem faktury, ciekawą gamą barw, dużymi walorami artystycznymi. Do malowania plastelinę należy podgrzać w dłoniach, następnie rozprowadzany ją rozciągając na kartonie. Technikę tę można wykorzystać również przy wykonaniu elementów płaskorzeźb lub reliefów.

  • - Kalograf

Kolograf jest techniką graficzną, do której wykonania potrzebna jest płyta o wyraźnej fakturze. Przed rozpoczęciem pracy zuchy muszą wcześniej przygotować matrycę - obraz wyklejony różnymi materiałami, o różnej fakturze. Tak przygotowaną matrycę utrwalamy za pomocą lakieru. Po wyschnięciu zuchy nakładają pędzlem farbę, a następnie przykrywają kartką papieru, którą dociskają za pomocą wałka lub ręki by farba odbiła się na kartce. W ten sposób powstały obraz suszymy.

  • - Papieroplastyka

Polega głownie na nadawaniu płaskim formom z papieru trójwymiarowości. Można ją uzyskać poprzez nacinanie papieru i zaginanie go w naciętych miejscach. Ciekawy efekt uzyskuje się poprzez podklejenie kompozycji papierem o kontrastowym kolorze.

  • - Masa papierowa

Masę papierową wykonujemy mieszając miękki papier (mogą to być papierowe ręczniki) z mąką pszenna i wodą. Nakładamy ją następnie na karton, balon, słoik, a po wyschnięciu malujemy farbami. Można wykonać wspaniałe maski oblepiając nadmuchany balon masą, a następnie po zaschnięciu należy zdjąć „skorupę", pomalować ją i ozdobić np. kawałkami włóczek brokatem, cekinami; z masy można kształtować również konstrukcje architektoniczne na słoikach lub butelkach.

  • - Masa papierowa gotowana

Do naczynia z ugotowanym krochmalem (może to być również klajster) wrzucamy kawałki ręczników papierowych. Gotujemy przez chwilę cały czas mieszając. Po ostudzeniu nakładamy masę na tekturę lub płytę (sklejkę, płytę pilśniową) i formujemy odpowiednie kompozycję zgodnie z wcześniej przygotowanym szkicem. Po zaschnięciu pracę malujemy plakatówką.

  • - Płaskorzeźby z plasteliny

Część płaszczyzny kartki pokrywamy rozgrzaną i rozciągniętą plasteliną. Na pozostałe fragmenty kompozycji nakładamy uformowane kształty przestrzenne

  • - Gipsowe rzeźby

Z gipsu (np. Cekolu) odlewamy płytkę w plastikowym talerzyku. Gdy gips stężeje przenosimy na niego rysunek ołówkiem lub dłutem (nożykiem) według wcześniej przygotowanego szkicu. Dostępnymi narzędziami wycinamy pewne partie kompozycji, czyli obniżamy pewne płaszczyzny inne zaokrąglamy. Pamiętajmy, by na początku wycinać płytko, gdyż zawsze w trakcie pracy można płaskorzeźbę pogłębić. Płaskorzeźb nie powinno się malować, ale dzieci często pokrywają je farbami.

Uwaga! Technika ta może być wykorzystana również do wykonania rzeźb. Gips zalewany w plastikowe butelki, które po zastygnięciu masy rozcinamy uzyskując owalna bryłę, której możemy nadawać kształt pełnej rzeźby.

  • - Masa solna

Do wykonania masy wykorzystujemy sól kamienną i mąkę pszenną w równych proporcjach. Rozprowadzany je z woda, tak aby miały konsystencję „kruchego ciasta". Masę nakładamy na szklane butelki (na karton) formując odpowiednie sylwetki. Możemy z niej również tworzyć rozmaite płaskorzeźby i wtapiać w nie kamyki, guziki i inne ozdoby. Po zeschnięciu pracę malujemy farbami i pokrywamy lakierem lub werniksem.

  • - Stemple

Stemple zuchy mogę wykonać z różnych materiałów: ziemniak, marchew, świeca, modelina itp.. Stemple można również wykonać naklejając na kawałki drewna: tkaninę o wyraźnym wzorze, sznurek, itd. Następnie maczając stemple w farbie można nanosić ich odbicia na papier.

 

Jak chcesz zobaczyć jak takie prace wyglądają (zdjęcia gotowych prac) zajrzyj pod podane niżej linki. Znajdziesz tam szczegółowe opisy wykonania oraz wiele innych ciekawych technik jakie możesz zastosować organizując prace plastyczne w gromadzie.

 

Bibliografia:

  • - „100 technik plastycznych" - Janina Lewicka, Nasza Księgarnia 1967r.
  • - „Podręcznik metod grafiki artystycznej" - Andrzej Jurkiewicz, Wyd. Artyst. i Filmowe 1984r.
  • - „Techniki graficzne powielane i odbijane" - Małgorzata Daszyńska, W-wa, 1992, Wyd. Szkolne i Pedagogiczne"
  • - „Bryły i reliefy" - Krystyna Marcinkowska, W-wa, 1998, Wyd. Szk. i Pedagogiczne.
  • - „Malarskie techniki dekoracyjne" - Małgorzata Daszyńska, W-wa, 1992, Wyd. Szk. i Pedagogiczne.
 

Opracowane na podstawie informacji zawartych na stronach internetowych:

http://eduseek.interklasa.pl/artykuly/artykul/ida/2935/idc/1/
http://www.eodn.elk.edu.pl/publikacje/34/index.htm
http://www.abcgospodyni.pl/malowanie.html

       


 

Tangram  

Majsterka matematyczna

 

Tangram Starochiński to kwadrat podzielony na siedem części tzw. tanów (lub kamyków), z których można układać tysiące wzorów. Tangram pochodzi z Chin i „przywędrował" do nas ok. 200 lat temu. Nie wiadomo dokładnie kiedy został wymyślony, legenda głosi, że podział kwadratu na siedem kamyków znano już 3000 - 4000 lat temu, a wymyślił go uczony imieniem Tang, aby zaciekawić nauką geometrii swoich mało pracowitych uczniów. W ten właśnie sposób tangram starochński stał się cudownym lekarstwem dla wielu pokoleń uczniów, którzy bawiąc się nim rozwijali wyobraźnię tak przydatną na lekcjach geometrii i tworzyli nowe wersje tangramu starochńskiego np. tangram wielkanocny (w kształcie jajka - 12 kamyków) czy też tangram Walentynę (w kształcie serca - 9 kamyków).

            Według wersji dla dorosłych tangram ma 200 lat, a nazwa jego pochodzi od  chińskich agencji towarzyskich urządzanych na łódkach, których pracownice zabawiały bywalców również łamigłówkami.

 Dziś tangram jest to znana układanka. Z tanów można układać różne wzory zwierząt, przedmiotów, ludzików, a nawet liter. Musimy jednak pamiętać, że do ułożenia każdej figury należy wykorzystać wszystkie tany.




 

          Dzięki tej układance możecie rozwijać w zuchach wyobraźnie, uczyć kreatywnego myślenia. Pomaga ona również w uczeniu twórczego rozwiązywania problemów. Ponadto podczas zabawy dziecko ćwiczy język matematyczny, uczy się rozpoznawania podstawowych figur geometrycznych oraz współpracy w grupach. Przede wszystkim jednak jest to doskonała zabawa. Pamiętajcie, że mimo wszystko nie możecie zapomnieć, by zabawy z tengramem były dostosowane do rozwoju i umiejętności zuchów.

                           Tangram można wykonać z wielu materiałów: z kolorowego papieru, tektury, a nawet wyciąć go z cienkiej sklejki.

            W zależności od wieku i umiejętności dzieci z którymi pracujesz, różne może być przygotowany. Dzieci najmłodsze mogą dostać już gotowe, wycięte tangramy lub tylko narysowane na kartkach, tak by same mogły je wycinać. Z dziećmi starszymi możesz się pokusić na nieco trudniejsze zadanie: będą wycinać samodzielnie poszczególne części z kwadratu według zgięć, które wykonają zgodnie z Twoimi poleceniami. Można tego dokonać bez trudu, ale zanim zdecydujecie się na ten wariant, przećwiczcie to najpierw sami w domu.

Idealną sytuacją byłoby gdyby każdy zuch miał swój tangram.

 

Jak bawić się tangramem?

  • Na początek, aby oswoić się nieco z układanką możecie spróbować ułożyć kwadrat, z którego wcześniej był wycięte tany i nazwać figury geometryczne, które go tworzą. Zastanówcie się wspólnie z jakich części tangramu można ułożyć trójkąt? Czy można zbudować trójkąt, wykorzystując cztery z tych figur? Zbadaj, czy można ułożyć trójkąt, używając pięciu, sześciu, albo siedmiu figur tangramu. Z jakich części można zbudować kwadrat?
  • Zadanie polega na ułożeniu ze wszystkich tanów figury przedstawionej na rysunku. Początkowo mogą to być figury, w których będą wyszczególnione poszczególne tany, a później jedynie ogólny kształt figury.
  • Kolejne zadanie zuchy wykonują z tangramu wyciętego z papieru. Druzynowy rozdaje każdemu zuchowi kartkę papieru ksero i poleca zaprojektować ze wszystkich części tangramu dowolną figurę i odrysować jej kontur na kartce. Teraz zuchy zamieniają się kartkami i układają postacie zaprojektowane przez kolegę.
  • Każdy zuch przygotowuje ze swojego tangramu wymyślonego przez siebie stworka, któremu nadaje imię (lub przedmiot i nadaje nazwę tej ułożonej figurze). Ich zadaniem (np. miedzyzbiórkowym) będzie ułożenie dowolnej historyjki tangramowej.
  • Praca w szóstkach (lub podział drużyny na grupy sześcioosobowe wg wylosowanego wielokąta). Z sześciu tangramów  dzieci układają bardziej skomplikowane obrazki, scenki np.: ogród, ulica, wzdłuż której stoją domy, plac zabaw, zoo. Można je przykleić do większego papieru i dorysować kredkami tło. Tak przygotowane dzieła możecie wywiesić na ścianach i wybrać się na spacer we wszystkie te stworzone przez zuchy miejsca, podczas, którego każda szóstka opowie o swoim lub zaprezentuje historyjkę, w której wykonana praca będzie z niej fotografią.
  • Zuchy w poszczególnych grupach układają obrazek bez porozumiewania się między sobą w ten sposób, że każda osoba kolejno dokłada jeden element ze swojego tangramu. Po skończonej pracy można zastanowić się nad otrzymanym obrazkiem, na ile rezultat jest zgodny z początkowym zamierzeniem każdej z osób.
  • Układanie w grupach podanych wzorów oraz historyjki, w której wystąpią wszystkie postacie i przedmioty z obrazków.
  • Zabawa polega na ułożeniu historyjki tangramowej, która zostanie zaprezentowana w formie książeczki (albumu). Figury ją ilustrujące ułożone powinny być tylko z kamieni tangramu.
 

Źródło:

  • artykułu B. Ejsmont , J.Markowskiej-Wróbel Tangram. Matematyka w szkole - 09 - 10. 2000 r

 

       


 

 

Skrzynia na skarby    
 

Każdy zuch ma swoje skarby. Małe czy większe. Potrzebuje więc miejsca, gdzie może je przechowywać. Dziś proponujemy Wam skrzynię na skarby.


 

Do przygotowania skrzyni będą ci potrzebne:

  • Duża kartka papieru, najlepiej sztywniejsza (karton), ale nie za gruba, może być już kolorowa np. brązowa
  • Kolorowy papier
  • Klej najlepiej Wikol
  • Nożyczki
  • Ołówek
 

Rysunek 1 przedstawia siatkę, która należy wyciąć z kartonu. Podany wzór możesz przenieść na karton za pomocą kalki lub przejeżdżając po liniach zamkniętym długopisem. Jeżeli chcesz zrobić większą skrzynię, możesz powiększyć dany wzór na kserokopiarce do odpowiednich rozmiarów. Możesz również spróbować sam narysować podobną siatkę na kartonie, pamiętaj jednak, by zachować odpowiednie proporcje.

Kiedy wzór jest już gotowy, wytnij go dokładnie nożyczkami, a następnie ponacinaj wzdłuż ciągłych linii.

 

Życzymy miłej zabawy!!

 

Bibliografia:

„Zabawy plastyczne" J.Balchin, M.Powell, G.Speechley, C.Stevens

Rys. 1)





 

       


 

 

Groźny kowboj     

Majsterka do cyklu sprawnościowego „Zdobywca Dzikiego Zachodu"

 

            Któż oglądając westerny w marzeniach nie przenosiła się na piękny, tajemniczy i pełny przygód Dziki Zachód. Można tam było spotkać sprytnych i silnych kowbojów, dumnych i odważnych szeryfów, ale także złych i przebiegłych zbójów czy rabusiów. Zazwyczaj z ich twarzy można było wyczytać, kto jest kto.

Dziś do sprawności „Zdobywca Dzikiego Zachodu" proponujemy Wam majsterkę, którą możecie doskonale wykorzystać przy kształceniu w dzieciach umiejętności empatycznych. Ponadto produktem tej majsterki będzie doskonała zabawka, która z pewnością wszystkim przyniesie wiele śmiechu i przyjemności.

 

Będziecie potrzebować:

1. Sztywny karton lub tektura,

2. Łańcuszek lub nie sztywny sznurek, który dobrze się układa,

3. Taśma klejąca,

4. Nożyczki, ew. dziurkacz,

5. Farby lub kredki pastelowe.

 

            Jeśli przygotowaliście już wszystkie niezbędne pomoce, możecie przystąpić do dzieła. Na sztywnym kartonie lub tekturze namalujcie twarz kowboja bokiem (z profilu). Jednak narysujcie tylko jego włosy np. w kapeluszu, oczy, ucho i szyję. Pozostałych części twarzy nie rysujcie. Jeżeli by sprawiało to trudność waszym zuchom, możecie pozwolić im naszkicować ołówkiem pozostałe części twarzy, które na koniec wytrzecie gumką. Tak przygotowana twarz możecie pomalować farbami lub kredkami pastelowymi (bardzo ładnie kryją powierzchnię).

W tak przygotowanym rysunku należy zrobić 2 dziurki. Można to zrobić przy pomocy nożyczek (uwaga na bezpieczeństwo!) lub z użyciem dziurkacza do papieru. Jedną z dziurek należy zrobić u dołu oczu, tam gdzie powinien zaczynać się nos, druga natomiast w miejscu, gdzie na rysunku rozpoczyna się szyja kowboja.

Następnie w przygotowane otwory należy włożyć końcówki łańcuszka lub łatwo układającego się sznurka. Żeby łańcuszek nie wypadał z otwory należy dobrze umocować go od spodu tektury przy pomocy taśmy klejącej. Przy przyklejaniu łańcuszka trzeba zwrócić uwagę, by był on dość długi i nie napięty.

 Jeżeli wykonaliście wszystkie powyższe czynności to znaczy, że wasz kowboj jest już gotowy i możecie układając łańcuszek w przeróżne kształty tworząc miny kowboja. Możecie sprawić by był radosny i uśmiechnięty lub smutny czy groźny.

Przy pomocy takiego kowboja możesz poćwiczyć z zuchami umiejętności odczytywania uczuć i nastrojów z wyrazu twarzy. To nie tylko doskonałe ćwiczenie, ale również dobra zabawa.

       


 

 

Klaun Prima Aprilisowy     

czyli wszystko do góry nogami.

 

        Prima Aprilis to wcale nie musi być dzień przepełniony niemiłymi żartami i kawałami. Żeby udowodnić to zuchom, możesz zaproponować im np. primaaprilisową zbiórkę pt. „Wszystko do góry nogami". I oto prezentujemy Wam majsterkę, którą możecie wykorzystać na takiej właśnie zbiórce.

 

Będziecie potrzebować:

  • Papier (najlepiej brystol lub blok techniczny)
  • nożyczki
  • kredki
  • po dwie monety jednogroszowe (lub okrągłe metalowe podkładki pod śruby) na osobę


 

Od czego zacząć? Przygotujcie dla swoich zuchów wzór, który będą wycinać. Możesz skorzystać z klauna, który zamieszczamy poniżej i odbić go na ksero, ale koniecznie na sztywniejszym papierze np. z bloku technicznego lub brystolu. Wzór ten możesz dowolnie powiększać lub zmniejszać (ważne, żeby zachować proporcje), my dla zuchów proponujemy formę o wysokości ok. 16-17 cm. Możesz również przygotować własny wzór, jednak wtedy trzeba pamiętać o proporcjach i stworzeniu go na planie iksa (podobnie jak nasz klaun).

            Tak przygotowane klauny, należy już tylko pięknie pokolorować i wyciąć. Następnie trzeba skleić obydwie części (przednią z tylną) wkładając przy tym „w ręce klauna" (pomiędzy sklejane formy, po środku dłoni klauna) po jednogroszowej monecie (lub metalowe podkładki pod śruby). Teraz wystarczy już tylko dokładnie przycisnąć by formy dobrze się skleiły i gotowe. Tak przygotowane klauny można postawić na nosie, na wyciągniętym palcu (jak na zdjeciu).

            Przy pomocą tych klaunów możecie zorganizować np. wyścigi: zuchy trzymają kaluny na palcu i pokonują slalom tak balansując dłonią by klaun nie upadł.

Życzymy udanej zabawy!

 

 

 

                                                                      

Życzymy udanej zabawy!

 

       


 

 

Niebo na wieszaku    

 

Propozycja majsterki do cyklu „Mały Książę"
 
         Mały Książę pochodził z maleńkiej planety, asteroidu B 612. Codziennie rano, gdy otwierał oczy mógł patrzeć w niebo, oglądać wschodzące słońce, mógł patrzeć w przestrzeń obserwując inne planety lub siadać na swoim krzesełku i godzinami wpatrywać się w zachody słońca. A kiedy i to mu się znudziło czekał aż słońce zaszło by móc podziwiać rozgwieżdżone niebo. Wy ze swoimi zuchami również możecie przygotować sobie takie niebo, na które będziecie mogli patrzeć zawsze, kiedy zapragniecie pomarzyć, zrelaksować się, przenieść się w inne, wspanialsze miejsce. My proponujemy Wam przygotowanie własnego nieba na wieszaku. Zadanie nie jest trudne i tak naprawdę zależy tylko od Waszych pragnień i pomysłowości.
 

Będziecie potrzebować:

1.  Plastikowy wieszak na ubrania dla każdego,

2.  Nitka lub cienki sznurek oraz igła,

3.  Sztywny papier (może być kolorowy lub kredki, kolorowy papier albo farby,  żeby go pokolorować),

4.  Nożyczki, ołówek, klej

5.  Taśma klejąca

 

         

Pracę rozpocznijcie od tworzenia z papieru przeróżnej wielkości i przeróżnych kolorów „tworów", na które chcielibyście później patrzeć. Możecie np. powycinać chmurki, chmury i słońce, a może nawet ptaki, jeśli chcielibyście stworzyć wiosenne niebo. Możecie również przygotować gwiazdy i księżyc, wtedy będziecie mogli wpatrywać się w niebo nocą lub gdy wytniecie kształty planet z przeróżnymi pierścieniami i księżycami, będziecie mogli, podobnie jak Mały Książę spoglądać w kosmiczną przestrzeń. Jeśli Wasze zuchy są w nieco młodszym wieku możecie przygotować dla nich szablony do odrysowywania. Co przygotujecie zależy tylko od Was. Nie musicie oczywiście wykorzystywać do tego jedynie papieru i tworzyć płaskich figur. Wspaniałe planety mogą powstać np. z piłeczek pingpongowych (jednak wtedy musicie zwrócić szczególną uwagę na bezpieczeństwo i w przypadku robienia np. otworków powinniście pomóc zuchom) lub rolek po papierze toaletowym. Na pewno macie również inne pomysły.

         Kiedy Wasze gwiazdy i planety są już gotowe czas zacząć ich przymocowywanie. Przygotuj nitki różnej długości i przy pomocy igły nawlecz na nie gwiazdy itp. Żeby nitka „nie uciekła" i nie przerwała papieru, na jej końcu zawiążcie supełek i przyklejcie go kawałeczkiem taśmy klejącej. Drugi koniec nitki przywiążcie do wieszaka. Postarajcie się, by gwiazdy, planety, księżyc itp. wisiały na różnych wysokościach, wtedy obraz będzie bardziej pełniejszy.

 

         Teraz jeśli chcecie, możecie ozdobić wieszak bibułą, krepiną lub poprzyklejać na nim gwiazdki czy chmurki. Jeżeli jednak nie będziecie chcieli go oklejać to postarajcie się by Wasze wieszaki były odpowiedniego koloru np. czarny, gdy tworzycie noc, niebieski, gdy dzień, granatowy, gdy kosmos. Dzięki temu Wasza ozdoba będzie się lepiej komponować.

           Tak przygotowane widoczki możecie zawiesić na suficie w Waszej zuchówce i oglądać kładąc się na podłodze lub też każdy z Was może sobie takie niebo powiesić nad własnym łóżkiem w domu i patrzeć na niego przed zaśnięciem. Kto wiem, może będziecie mieli szczęście i zobaczycie gdzieś na niebie podróżującego Małego Księcia...


 
 

Bibliografia:

„Zabawy plastyczne" J.Balchin, M.Powell, G.Speechley, C.Stevens
 


Zuchowe Wieści zima 2004
 

 

 

 

       


 

Instrumenty muzyczne - pomysły  

Instrumenty muzyczne - ręcznie wykonane

Ręcznie wykonane instrumenty muzyczne - bardzo przydatne np. na zuchowej  lub obozowej dyskotece, w czasie zdobywania sprawności muzycznych, itd.

  1. Butelki plastykowe wypełnione ziarnkami suchej fasoli.
  2. Butelka plastykowa z niedużą ilością ryżu.
  3. Fujarka wystrugana z lipowego drzewa.
  4. Wzdłuż ścianki pudełka po herbacie umocowana listewka i od jej końca do środka pudełka przeciągnięta żyłka imitująca strunę.
  5. Szklane butelki napełnione różną ilością wody i zawieszone obok siebie na gałęzi drzewa.
  6. Puszki po napojach wypełnione: piaskiem, ryżem, kaszą, grochem, fasolą i z zaklejonym otworem przez , który się wsypywało.
  7. Pudła kartonowe lub duże puszki oklejone jako bęben.
  8. Oraz wiele innych instrumentów jakie wymyślicie.

     

Autor nieznany, zebrane na harcerskim szlaku

       


 

 Bałwanki z pasków 
 Jak zrobić bałwany z pasków?

Papier tniemy na wąskie paski, zwijamy i sklejamy formując różnorodne kształty, np. bałwany. Później klejem introligatorskim lub wikolem przyklejamy do podłoża, kartonu.
 

    




       


 

 

Rolkowe Mikołaje   
Jak wykonać Mikołaje z Rolek po papierze toaletowym? Zajrzyj do artykułu Teatr na stole, który znajdziesz tutaj: KLIKNIJ !!!
   



      
 


 

 

 

Kartki świąteczne   
   

   



      

 


 

 

Ozdoby choinkowe   

Chyba nie ma nic ładniejszego niż wigilijna choinka gromady ubrana w własnoręcznie przez zuchy wykonane ozdoby. Co za ozdoby zuchy mogą wykonać w czasie majsterki: mikołaje, aniołki, gwiazdki, bombki, łańcuchy, dzwoneczki, wisiorki i wiele innych ozdób.

 
  • ü Ozdoby z makaronu, słomy lub rurek plastikowych do napojów.

Potrzebne materiały:

  • kolorowy brystol lub karton
  • folia aluminiowa (sreberka od czekoladek)
  • koraliki, makaron (rurki, gwiazdki)
  • nożyczki, dziurkacz
  • kredki lub farby
  • sreberko, cekiny, błyszczyk, itd.
  • sznurek, nitka

Z tych materiałów zuchy mogą wykonać różnego rodzaju „wisiory". Np. z kolorowego kartonu wycinamy trójkąt równoboczny, do jego wierzchołka przymocowujemy pętlę z nitki by ozdobę móc zawiesić. Do podstawy trójkąta mocujemy nitki z nawleczonymi wcześniej kawałkami pociętych rurek plastikowych lub makaronowych poprzedzielanych kulkami ze sreberka lub koralikami.
 


  • ü Inne ozdoby z ...

Potrzebne materiały:

  • Materiał 15x15 cm
  • Piłeczka pingpongowa lub duży koral, kulka z Modliny, małe koraliki
  • Flamastry lub farby, sreberko, cekiny, błyszczyk, itd.
  • Wypełniacz: nasiona, ryż, kasza, itp.
  • sznurek, nitka

W ten sposób zuchy mogą wykonać mikołaj, aniołka i inne ozdoby na choinkę lub prezenty dla rodzeństwa lub rodziców. Z Modliny lepią kulkę a po utwardzeniu w gorącej wodzie malują ją i zdobią. Zabawki i ozdoby wykonane z materiału po ozdobieniu i wykonaniu wieszadełka są gotowe do powieszenia na choince. Gdy zabawka ma być prezentem należy jeszcze ładnie ją zapakować. Przykład zaczerpnięty z („Zuchowych Wieści" 3-4/2001) pokazuje jak wykonać aniołka.

 

 

  • ü Ozdoby z modeliny, masy solnej lub papierowej

Potrzebne materiały:

  • modelina
  • kredki lub farby
  • sreberko, cekiny, błyszczyk, itd.
  • sznurek, nitka

Z modeliny zuchy lepią różne ozdoby: mikołaje, dzwoneczki, bombki, itp. Po utwardzeniu modeliny w gorącej wodzie malujemy ją i zdobimy. Zabawki i ozdoby wykonane z masy solnej lub papierowej po wysuszeniu również ozdabiamy i malujemy. Do wykonanych ozdób „wieszadełko - nitkę lub sznurek) mocujemy przed utwardzeniem.

 

  • ü Ozdoby papierowe.

Potrzebne materiały:

  • kolorowy brystol lub karton
  • makaron (rurki, gwiazdki)
  • nożyczki
  • dziurkacz
  • kredki lub farby
  • sreberko, cekiny, błyszczyk, itd.
  • sznurek, nitka, włóczka

Na sztywnym papierze odrysowujemy kształt ze wzoru (wcześniej przygotowanego przez drużynowego). Następnie go wycinamy, malujemy, oklejamy, zdobimy, itd., możemy wykorzystać poniższe szablony. Szerokość wycięć jest zależna od grubości materiału z jakiego korzystamy. Następnie elementy składamy (wsuwamy jeden w drugi) i gotowe.

 

Gotowe ozdoby mogą wisieć lub stać gdyż są przestrzenne (do aniołka trzeba wykonać podpórkę) po pomalowaniu wyglądać będą tak lub podobnie jak na wzorach.
 

                                

 

Szablony znajdziesz poniżej: 

 

Pomysły na inne ozdoby możecie znaleźć często wraz z szablonami na poniższych stronach: http://www.abcgospodyni.pl/malowanie.html i http://www.kuradomowa.com/

       
 


 

 

Robimy maski   

Należy wyciąć kawałek kartonu do zakrycia twarzy. W nim wyciąć otwory na oczy, nos i usta. Mogą być także dziurki do przeciągnięcia tasiemki czy gumki wokół głowy (do zawiązania maski).

Tak przygotowaną maskę należy upiększyć używając do tego, np: włóczki, sznurka, zakrętek od butelek, srebrnej folii, liści, słomy, ptasich piórek, ...).

Uwaga! Maski należy wykonywać po coś, do czegoś, np. do przedstawienia, na bal karnawałowy.

 

      
 


 

Maski karnawałowe  
 

Płaskie

Potrzebne materiały:

  • brystol, klej, taśma klejąca
  • nożyczki, dziurkacz
  • farby, pędzel, flamastry, kredki
  • sreberko, cekiny, błyszczyk, koraliki, makaron (rurki, gwiazdki)
  • sznurek, gumka

Wykonanie

Maski płaskie wykonujemy poprzez narysowanie szablonów (przykłady poniżej), które zuchy następnie będą odrysowywały na kawałkach brystolu i wycinały, a następnie zdobiły. Po bokach dziurkaczem robimy otwory na gumkę lub sznurek i maska gotowa.

 

Plastyczne

Potrzebne materiały:

  • 2 balony (duży i mały)
  • Gazety, klej do tapet, taśma klejąca
  • nożyczki, dziurkacz
  • farby, pędzel, flamastry, kredki
  • sreberko, cekiny, błyszczyk, koraliki, makaron (rurki, gwiazdki)
  • sznurek, gumka

Wykonanie

  • - pierwszy balon (duży) nadmuchujemy na wielkość głowy i mocno wiążemy, a następnie malujemy oczy i usta, zaznaczamy miejsce nosa
  • - drugi balon (mały) nadmuchujemy, wiążemy mocno i przyklejamy do pierwszego jako nos;
     
  • - gazety drzemy, nasączamy klejem i obkładamy nimi balony formując maskę. Gazety układamy warstwami. Oznaczone na balonie miejsca na oczy, usta oklejamy pojedynczą warstwą gazet lub pozostawiamy nieduże otwory;

 

  • - maskę suszymy około 2-4 dni, a gdy już jest sucha balon przekuwamy i gdy trzeba dosuszamy maskę;
  • - otwory na oczy i usta wycinamy formując ich kształt;
  • - gotową maskę malujemy i ozdabiamy. Możemy dokleić do niej włosy ze sznurka, nakleić brwi i rzęsy wykonane z sznurka, nitki i utwardzone klejem i lakierem. Maska może również być fantastyczna, mieć rogi, czułki, brodę i wąsy, uszy i inne dodatki;
- na wysokości uszu w gotowej masce robimy dwa otwory przez, które przeciągamy gumkę;

 

       


 

Serce - zakładka    
Polskie Towarzystwo Origami Papierowe Fantazje


      


 

Jajokształtne dekoracje    

 

    

 

    

 

                                                         

 

      


 

Ozdabianie jajek     

 

    

                                                                        

      


 

Palmy wielkanocne     

 

 

      


  

Wielkanocne witraż    

        Wiosna to cudowna pora roku zwłaszcza dlatego, że stęsknieni po długich zimowych wieczorach chwytamy każdy promyk, z dnia na dzień cieplejszego słońca. Dlatego dzisiaj proponujemy Wam, stworzenie majsterki, która pozwoli wykorzystać wiosenne światło. Będą to wielkanocne witraże, które zawieszone w oknie, będą je pięknie zdobić i wprowadzać świąteczny nastrój.
 

 

Będzie potrzebować:

  • Brystol, najlepiej czarny lub innego koloru
  • Kolorowe bibuły
  • Klej
  • Nożyczki
  • Ołówek
  • Igła i nitka

            

 



Od czego zacząć? Na początku musicie mieć formę, od której wasze zuchy będą mogły odrysować na brystolu pożądany kształt. Poniżej znajdują się szablony, które możecie do tego wykorzystać. Możecie je powiększyć za pomocą ksero do odpowiadających Wam rozmiarów (my proponujemy wysokość ok. 22 cm) lub stworzyć wzory samodzielnie według własnego pomysłu. Następnie wytnijcie je, żeby mogły służyć za szablon do odrysowywania. Jeżeli chcecie by zuchy mogły wykorzystywać takie szablony, musicie je wykonać z brystolu lub z tektury, w przeciwnym razie

wzór może się szybko porwać.

           Tak przygotowane matryce wystarczy odrysować na brystolu i wyciąć (zachowajcie szczególna ostrożność przy wycinaniu otworów, by żaden zuch nie zrobił sobie krzywdy). Następnie po jednej stronie wyciętych już form przyklejcie kawałki kolorowej bibuły, tak, by zasłaniały poszczególne otwory. Teraz pozostaje już tylko nawleczenie witraży na nitkę by można je było zawiesić i gotowe. Umieśćcie swoje prace w oknach by rozjaśniły kolorami wasza zuchówkę i wprowadziły świąteczny nastrój.

          

 

                   


Życzymy udanego majsterkowania.

      


 

      ODWIEDZAJĄCY:


©  www.zawiszacy.beep.de / 1.März.2009Rafał S. (admin.)